หลูหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ วิชาดึงเลือดพันเส้นหมุนวนอย่างบ้าคลั่งภายในร่าง ซ่อมแซมบาดแผลฉีกขาดอันน่าสะพรึงที่แขนขวา
วิชาอมตะที่ถูกหลอมสร้างใหม่หมุนเวียนเอง ส่งพลังชีวิตไหลบ่าเข้าสู่ทั่วทุกส่วนของร่างกายอย่างไม่ขาดสาย
เขาเงยหน้าขึ้นมองเหล่าเผ่าเทพผู้เป็นปฐมเต๋าที่แผ่ไปทั่วฟ้าดิน
"หาตัวจริงไม่เจองั้นรึ?" ดวงดาวในดวงตาหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ภายในจักรวาลจิ๋ว บนยอดเขาสูงสุดแห่งมหาทวีปเหนือ ผู้บำเพ็ญยุทธที่นั่งสมาธิมาสามร้อยปี ผู้เฒ่าขั้นทำลายล้างดาราขั้นสูงสุดที่ค้นหาหนทางข้างหน้ามาตลอดชีวิตโดยไม่เคยพบ ในวินาทีนั้นเองก็ลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน
ชราชายเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
หลูหลินก็เงยหน้าขึ้นมองเหล่าเผ่าเทพปฐมเต๋าที่แผ่ไปทั่ว
"ใครบอกเจ้าว่าข้าจะไปหาร่างแท้ของเจ้า?"
หลูหลินค่อย ๆ กางแขนทั้งสองออก สนามพลังของร่างบู๊แห่งปฐมกาลขั้นที่หนึ่งที่เคยแนบแน่นอยู่ผิวร่าง บัดนี้กลับขยายออกภายนอกโดยไม่เหลือเก็บ
"เหลือดกินแก่นแท้แห่งจักรวาล"
เสียงเต้นของหัวใจหลูหลินกลับเปลี่ยนไป พรางกลายเป็นจังหวะอันแปลกประหลาด
การหมุนรอบตัวของดวงดาวในจักรวาลจิ๋ว กับการเต้นของหัวใจหลูหลิน ในวินาทีนั้นกลับสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ
หลูหลินหลับตาลง สัจจะลายสองร้อยหกที่ปรากฏบนกระดูกทองเสวียนค่อย ๆ หลุดออกจากกระดูก ลอยขึ้นปรากฏเหนือผิวกาย
"ไม่ขอจากสวรรค์ทั้งหลาย"
สัจจะลายพ้นร่างออกมา รี้ดวลถักสานขึ้นรอบตัวหลูหลินอย่างรวดเร็ว
"เพียงขอจากร่างตนเอง"
หลูหลินลืมตาขึ้นพรวดเดียว รัศมีดาราสีน้ำตาลมืดทะลวงผ่านนิรวาณ
ไม่ได้เหวี่ยงหมัดทันที ไม่ได้ออกตามหาร่างแท้ในเส้นเวลานับไม่ถ้วน
หลูหลินแหงนปากอ้าออก