แสงตาเปล่งประกายวาบในดวงตาของซวินไฉ นางหันตัวกลับ สั่งโจวผิงข้างกายอย่างเฉียบขาด
"สั่งการลงไป! หาสอดแนมที่พูดภาษาแดนตะวันตกได้สักคนสองคน แต่งกายเป็นทหารแตกพ่ายแห่งแคว้นเหลาหลาน ลอบเข้าไปไล่ด่าในค่ายทหารแห่งรัฐเชอชือ!"
"ให้พูดว่า กษัตริย์โหลวหลานต้องการกินหน้าคนเดียว จึงเจตนาให้พวกตนเดินขาหลังช้า ๆ เพื่อให้กองทหารของตนรุกเข้าด่านก่อน!"
โจวผิงอึ้งไปชั่วครู่ แล้วดวงตาก็เปล่งประกายเช่นกัน พยักหน้ารับอย่างแรง
"ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!"
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
สอดแนมที่แต่งกายเป็นทหารแคว้นเหลาหลานแตกพ่ายหลายคน วิ่งสะบัดพลิ้วกระหน่ำเข้าไปในแนวหลังของกองทัพรัฐเชอชือ
"นึกว่าไง! ถึงได้เห็นพวกไอ้เผด็จแคว้นเหลาหลานมันไม่ยอมพรวดหน้า! ที่แท้ก็หวังแย่งชิงหน้า!"
"อันธพาล! เมื่อครู่มันก็แหละที่ขวางทางข้า!"
"ด้วยเหตุใดหน้าแรกถึงเป็นของมัน! เอามันสิ!"
กองทัพของสองแคว้นที่ตึงเครียดกันมาแต่การแย่งชิงเส้นทางผ่าน ความขัดแย้งจึงปะทุขึ้นเต็มรูปแบบ
"เสียงกริ๊ก!"
นายร้อยแห่งเชอชือคนหนึ่งชักดาบโค้งออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ฟันเฉียดลงที่ทหารแคว้นเหลาหลานข้างกาย
แสงเลือดแตกกระจาย!
ความบาดหมางภายในอันบ้าคลั่งนี้ จึงระเบิดขึ้นเต็มขั้นหน้าช่องว่างแห่งด่านเยี่ยนเหมินกวน!
ทหารหลายพันนายที่ควรเป็นพันธมิตรกัน กลับประมือกันจับคู่ต่อคู่กลางสนามรบ แสงดาบเงากระบี่ เสียงร้องเจ็บปวดไม่ขาดสาย
บนแท่นที่สูง อาจารย์หลวงเสี่ยวฟางเหลือบมองเหตุการณ์อันสุดคำนวณเบื้องหน้า โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ แทบจะปล่อยเลือดทั้งคำออกมา
"หยุด! พวกเจ้าทุกนายหยุดเดี๋ยวนี้!"
อาจารย์หลวงเสี่ยวฟางตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า ส่งทหารสื่อสารออกไปหลายหมู่เพื่อปราบปราม แต่ทหารทั้งสองแคว้นที่ตาแดงด้วยเลือดจะฟังคำทัดทานได้อย่างไร