แสงทองบนท้องฟ้าสาดส่องเป็นครั้งที่สี่
กระบอกจับสลากแตกออก สองชื่อปรากฏขึ้นเคียงคู่กัน
ดินแดนกระบี่ เจี้ยนอี้
แดนดาราเทียนฮวน เชียนฮวน
เสียงอึกทึกบนลานกว้างเงียบลงในทันทีที่ชื่อปรากฏ แล้วเสียงโห่ร้องที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมก็พวยพุ่งขึ้นมาจากทุกสารทิศ
ข้อความสายธารพุ่งทะยานจากใต้ม่านแสง
“เจี้ยนอี้ปะทะเชียนฮวน! เจตจำนงกระบี่บริสุทธิ์เผชิญหน้ากับการโจมตีทางจิต!”
“สองคนนี้จะสู้กันแล้วได้ผลแบบไหน? ดาบของเจี้ยนอี้เร็วแค่ไหนก็เถียง มันฟันถึงสมองของเชียนฮวนได้จริงหรือ?”
“คู่ต่อสู้รอบก่อนของเชียนฮวนยังระเบิดทะเลญาณตัวเองตายเลยนะ ร่างกายของเจี้ยนอี้แข็งแกร่งขนาดไหน ทะเลญาณจะรับไหวหรือ?”
“หอกที่แข็งแกร่งที่สุดปะทะหอกที่แข็งแกร่งที่สุด ดูกันเถอะว่าใครจะแทงใครตายก่อน!”
ตัวเลขอัตราต่อรองบนม่านแสงสะท้อนเด้งไปมาบางครั้ง ก่อนนิ่งลงที่เจี้ยนอี้ 1:1.4 เชียนฮวน 1:3.2
เสาแสงส่งผ่านสว่างวาบขึ้น
เชียนฮวนก้าวออกจากเสาแสง ร่างผอมบาง ใบหน้าซีดขาว รูปโฉมงดงามจนแยกไม่ออกว่าชายหรือหญิง
ฉลององสีม่วงยาวลงถึงข้อเท้า ไม่ได้พกอาวุธใดเลย มือทั้งสองซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ริมฝีปากเบ้ยิ้มบางเบา
อีกฟากหนึ่ง เจี้ยนอี้ยืนอยู่บนเวทีแล้ว
ฉลององขาว กระบี่ยาวพร้อมฝักกอดแนบอก ยืนหลวม ๆ อย่างไม่แยแส
ทั้งสองห่างกัน 25 จั้ง
เสียงของหัวหน้าผู้ดูแลตกลงมาจากฟากฟ้า
“เวทีหินดาว ยกที่สี่ เจี้ยนอี้แห่งดินแดนกระบี่ ปะทะเชียนฮวนแห่งแดนดาราเทียนฮวน”
“ชี้ตายชี้รอดมิได้กล่าวโทษ”
“เริ่ม”
เชียนฮวนไม่เสียเวลาพูดเปล่า
ทันทีที่เริ่มต้น กฎแห่งมายาที่เสริมพลังถึงแปดสิบเท่าก็เชี่ยวกรากพุ่งทะลุออกมาจากร่าง
ระลอกสีม่วงแผ่ขยายจากปลายเท้า รวดเร็วจนสายตาตามไม่ทัน
ที่ใดที่ระลอกประทับ มุมหักเหลี่ยมของเวทีหินดาวเริ่มหลอมละลาย เส้นสายของพื้นพื้นที่บิดเบี้ยวเป็นรูปเป็นร่าง แสงทองของลายค่ายกลกฎถูกสีม่วงกลืนกลาย