ที่พำนักฮุยถ่ง หลายเยี้ยนกี๋
เรื่องประลองวิชาสิ้นสุดลงแล้ว ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการชำระล้างข้อหากบฏอันไร้มูลของหลูหลินให้บริสุทธิ์
จึงเป็นเหตุให้หลิวกงมาเยี่ยมเยียนถึงที่ในคราวนี้
ก่อนหน้านี้หลูหลินยังมีความผิดติดตัว ทุกการเคลื่อนไหวของหลิวกงล้วนถูกจับตามอง เพื่อมิให้ผู้ใดหยิบยกไปเป็นข้อครหา เขาจึงจงใจรักษาระยะห่างมาโดยตลอด
บัดนี้เรื่องราวคลี่คลายแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใดอีก
เสิ่นชุนฟางเงยหน้าขึ้น เหลือบมองหลิวกงสหายสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนเบ้ปากกล่าวว่า
“เจ้าคนแก่เจ้าเล่ห์ คราวนี้นับว่าเคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นโชคดี ได้อาศัยบารมีศิษย์ข้าอย่างเต็มที่เลยสินะ”
“ฝ่าบาททรงแต่งตั้งเจ้าเป็นอาจารย์หลวง ช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก”
“เจ้าคนแก่เอ๋ย อีกไม่นานก็จะเกษียณราชการกลับไปใช้ชีวิตสันโดษแล้ว ยังได้เป็นอาจารย์หลวงอีกตำแหน่ง ในใจคงแอบยิ้มจนหุบไม่ลงกระมัง”
จากนั้นเขาก็หันไปมองหลูหลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบนิ่ง แววตาเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด
หลิวกงได้ยินดังนั้นก็ไม่โกรธ กลับรับคำด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
อาจารย์หลวง คืออาจารย์ขององค์จักรพรรดิ
แม้จะเป็นเพียงตำแหน่งที่ไม่มีอำนาจจริง แต่ผู้ที่ได้รับเกียรตินี้ล้วนเป็นผู้ทรงคุณธรรมและมีความรู้ล้ำลึก เป็นการยอมรับสูงสุดจากฝ่าบาทต่อคุณธรรมและวิชาความรู้ของบุคคลผู้นั้น
หลิวกงเองก็รู้ดีว่าเส้นทางราชการในชีวิตนี้ของตนคงสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ เดิมคิดว่าเมื่อเกษียณราชการแล้วจะกลับบ้านเกิด ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ