ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ภายในพระตำหนักสีจาง จักรพรรดินีเจาหนิงสวมเสื้อคลุมนอนผ้าบางเบา เป็นห่วงคนเดียวยืนตรงหน้าต่าง มองไปยังทิศของตึกฟังหิมะ
แสงจันทร์เย็นฉ่ำราวสายน้ำ หล่อลงบนกระเบื้องแก้วของตึกฟังหิมะ ส่องประกายเยือกเย็น
ในความคิด ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ โดยไร้การควบคุม
"ฝ่าบาท ยามค่ำคืนลึกนักแล้ว ลมเย็นยะเยือก"
นางกำนัลประจำพระองค์เดินเบา ๆ เข้ามา สวมเสื้อคลุมนอนให้จักรพรรดินีเจาหนิงอย่างเบามือ
จักรพรรดินีเจาหนิงรู้สึกตัว แต่สายตาก็ยังมิได้ขยับจากที่เดิม
ชุนเสวี่ย นางกำนัลประจำพระองค์ เงยหน้ามองตามแนวสายตาของฝ่าบาท แววขันในดวงตาวาบผ่าน จึงเอ่ยทดลองว่า "ฝ่าบาทเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของท่านขุนนางหลูหรือเพคะ มิฉะนั้น... หนูขอไปเรียกท่านขุนนางหลูมา ให้ฝ่าบาทไต่ถามด้วยพระโอษฐ์เองเพคะ?"
"กล้าอวดดี!"
จักรพรรดินีเจาหนิงได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาจักรพรรดินีเบิกกว้าง แต่ชุนเสวี่ยรับใช้ฝ่าบาทมาเนิ่นนานเพียงใด จะไม่รู้ได้เช่นไรว่าฝ่าบาทมิได้กริ้วจริง
จักรพรรดินีเจาหนิงถอดใจยาวเหยียด "เจิ้นเพียงแต่ห่วงใยเหล่าข้างน้อย เขาบาดเจ็บเพื่อแผ่นดิน เจิ้นมองเพิ่มสองยามเสียอีก จะมีสิ่งใดขัดข้อง?"
ชุนเสวี่ยฝืนยิ้มไว้ ก้มหน้าลง
ห่วงใยเหล่าข้างน้องรึ?
ไม่ทราบว่าหนึ่งคนนั้นเป็นใคร ตลอดสามวันมานี้ ทุกค่ำคืนยามที่เงียบสงบลึก ฝ่าบาทลอบเสด็จไปยังตำหนักข้างพระโคกทุกครา
คราหนึ่ง ท่านขุนนางหลูขยับตัวขณะหมดสติ ราวจะตื่นขึ้นมา ทำให้ฝ่าบาทตกใจยิ่งกว่า จนแม้พระสง่าแห่งราชันจะยังไม่ทันวาง ก็หนีกลับพระที่นั่งไปเสียแล้ว
นึกถึงภาพนั้น ชุนเสวี่ยไหล่สั่นระริกเป็นทุนเดิม
นางมิเคยเห็นอารมณ์เช่นนี้ในฝ่าบาทมาก่อนเป็นครั้งแรก
จักรพรรดินีเจาหนิงเห็นดังนั้น ราวจะกลัดกลุ้มจนอายโกรธ "ยังขันอีกเชียวรึ ส่งเจ้าไปอยู่เรือนซักผ้าหลวงซะเดี๋ยวนั้น!"
ชุนเสวี่ยรีบเก็บรอยยิ้มซะ
ชั่วอันเป็นนาน จักรพรรดินีเจาหนิงจึงทอดถอดใจหนัก ลอบพึมพำกับตนเอง