ราชธานี เชิงประตูหวงเฉิง
ต่างจากบรรยากาศอึมทึมเลือดเย็นที่ชายแดน แม้ทัพปีศาจป่าเถื่อนจะยกกำลังเข้าประชิดเมืองแล้ว เมืองทั้งเมืองถูกปิดประตูกันตัว กลับยังคงเต็มไปด้วยความรุ่งเรืองครึกครื้นดังเดิม
เพียงแต่ขุนนางยามที่ตรวจตราเดินสลับกันมากันเป็นเท่าตัว การตรวจค้นก็เข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
รถม้าคันหนึ่งซึ่งไร้ซึ่งจุดเด่นใด ๆ พ้นด่านตรวจทั้งหลายผ่านไปได้ สุดท้ายจอดลงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งบนถนนจูเชวี่ย ที่ดูภูมิฐานเหลือเกิน
“คฤหาสน์เสนาบดีกรมว่าราชการหัวเมือง”
ท่านชายยกม่านรถม้าขึ้น มองตัวอักษรใหญ่สี่ตัวเหนือโครงประตู เส้นเอ็นในใจที่ตึงเครียดมาตลอดทางก็คลายลงได้ในที่สุด
นับตั้งแต่เมื่อไรที่ไม่ได้เหยียบราชธานีกันแล้วนะ
มาครั้งก่อน ทวดยังไม่ใช่เก๋อเหลาหลิว ตัวเองก็ยังไม่ใช่หมาไร้บ้านที่แบกความลับของดวงวิญญาณอาฆาตนับแสนชีวิตเอาไว้
ถึงบ้านแล้ว
ในที่สุด ก็ถึงบ้านเสียที
ท่านชายพ่นลมหายใจออกมายาว ลงจากรถม้าพร้อมกับหลานชายของทวดอย่างหลินหราน เดินตรงสู่หน้าประตูคฤหาสน์
พ่อบ้านประจำประตูก้าวออกมาขวางทางไว้ ทั้งท่าทีเกรงใจ “ไม่ทราบว่าสองท่านมาธุระใด ท่านมนตรียังไม่ลงจากท้องพระโรง หากมีเรื่องสำคัญ กรุณาฝากบัตรนามไว้ก่อนเพคะ”
ท่านชายมองเขา ความรู้สึกนักหนาซึ่งล้นเนื้อล้นตัว
“ข้าคือหลิวเฉวียน”
พ่อบ้านได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งเล็กน้อย กวาดสายตาดูผู้เดินทางไกลหน้าตาซีดขื่นผู้นี้ขึ้นลง
หลิวเฉวียน?
หลิวเฉวียนอะไรกัน?
เกรงว่าจะเป็นญาติโน้มของท่านมนตรีหรือกระไร?
ยังไม่ทันได้ซักถามต่อ หลินหรานเบื้องข้างก็ควักแผ่นเหรียญสัญญาณออกจากอกเสื้อ กระพริบให้เห็นเบื้องหน้า
แผ่นเหรียญนั้นดำร้าวทั่วทั้งแผ่น สลักอักษรสี่ตัวว่า “สำนักเซิ่งยวน หยานเหว่ย์”
“ไม่รู้จักท่านชายของเรื่องนี้ ยังไงก็คงรู้จักสิ่งนี้นะ?”
พ่อบ้านแค่ได้ยินสองคำว่าท่านชาย สีหน้าก็เปลี่ยนทันที เมื่อหันกลับมามองท่านชายอีกครั้งเต็มไปด้วยความตกใจและปีติ
“ท่าน…ท่านชายหนู! เสด็จกลับมาแล้ว!”
พูดจบก็หันไปสั่งบ่าวคนหนึ่งเบื้องหลังด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “เร็ว! เร่งรุดไปรอที่หน้าประตูวังเดี๋ยวนี้! ทันทีที่ท่านมนตรีลงจากท้องพระโรง จงบอกให้ชัดว่าท่านชายหนูเสด็จกลับมาแล้ว!”