ในส่วนลึกของสวรรค์กง ภายในมหาโถง เงียบงันจนเสียงเข็มร่วงก็ได้ยิน
เหล่าข้าราชสวรรค์นอกโถงทั้งหลายคุกเข่ากราบลงกับพื้น รอคอยด้วยใจที่แทบจะขาด
มหาราชยามบั้นปลาย วีรบุรุษชราภาพ ย่อมเป็นกฎแห่งธรรมชาติ
แล้วบัดนั้น บนผิวของร่างที่แห้งเหี่ยว ก็ฉีกขาดขึ้นเป็นรอยแยกสายหนึ่ง
แคร่ก!
รอยแยกลามออกไปโดยรวดเร็ว เนื้อหนังที่แห้งผากแตกเป็นเถ้าถ่านร่วงหล่นลงมา
แสงทองเจิดจ้าพุ่งทะยานออกจากรอยแยก ฉีกหลังคามหาโถงขาด ทะลุลึกเข้าไปในจักรวาลอันไร้ขอบเขต
เย่ฟานมีชีวิตอยู่ผ่านมาได้เป็นชาติที่สอง!
ร่างใหม่เลอพิสมัยประหนึ่งแก้วใส ก้าวออกมาจากร่างเก่าที่ผุพัง ผมดำยาวสยายไหลลงบนบ่า เลือดเนื้อที่เคยแห้งเหือดกลับกลายเป็นมหาสมุทรสีทอง เดือดพล่านคำรามกึกก้องไปทั่วทุกกระดูกทุกเส้นเอ็น
เลือดลมสีทองท่วมท้องฟ้าดวงดาวทั้งผืน สั่นสะเทือนจักรวาลทุกแดน
ไม่อาศัยสิ่งใดนอกกายที่ยืดชีวิต ไม่กลืนยาวิเศษอมตะเพื่อต่อชีพ
หากแต่สกัดชีวิตขึ้นมาจากห้วงมรณะอย่างหนักหน่วง ขุดคุ้ยศักยภาพลึกสุดของร่างกาย สำเร็จการแปรเปลี่ยนคราหนึ่งที่พลิกฟ้าคืนชะตา
กาลเวลาเปลี่ยนผ่าน สองหมื่นปีแล้วสองหมื่นปี
เส้นทางผงคดีของเย่ฟานเดินได้โหดร้ายยิ่งนัก ยาวนานจนน่าสิ้นหวัง
ชาติที่สาม เขากลืนยาอมตะลงไป มิใช่เพื่อต่อชีวิตอย่างอ่อนโยน แต่ใช้พิษรุนแรงของยากระหน่ำล้างร่างกาย ฉีกสภาพเดิมให้ขาดที่เส้นแบ่งระหว่างชีพกับมรณะ หลอมออกมาเป็นครรภ์เทพองค์ใหม่
ชาติที่สี่ เขาฝังตนเองลงในโลงมังกรเก้าตัว ล่องลอยอยู่ในห้วงจักรวาลอันเยือกเย็นไร้ปลาย ต่อสู้กับเยาวมรณา ค้นหาสายใยชีวิตท่ามกลางความเงียบงันมลายสิ้น
ชาติที่ห้า เขาสละทิ้งทั้งบารมีที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน กลับคืนเป็นมนุษย์ธรรมดา สัมผัสเกิดแก่เจ็บตายในผงคลี คอยดูเหล่ามิตรมนุษย์ธรรมดาเฒ่าถอยหนึ่งคนต่อหนึ่งคน เห็นราชวงศ์ในแดนมนุษย์รุ่งเรืองและล่มสลายวนเวียน ชำระวิญญาณด้วยโทมนัสของการเวียนเกิดนับร้อยชาติ