เย่ฟานมิได้ก้าวขึ้นเส้นทางเซียนเพียงลำพัง เขาหันกายกลับ สบต่อสวรรค์กงที่ตระหง่านอยู่เบื้องหลัง
แสงเซียนสีทองแผ่ออกมากลายเป็นหนทางพสุธาจรดฟ้า ห่อหุ้มบรรดาสมาชิกแห่งสวรรค์กงทั้งปวงยกขึ้นมาในคราเดียว
จักรพรรดิดำ พางปั๋ว องค์ชายศักดิ์สิทธิ์ จีจื่อเยว่ ต้วนเต๋อ.....
แม้แต่บรรดามิตรเก่าที่เคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่และล่วงลับจากไปตามกาลเวลา ยังถูกเย่ฟานใช้วิชากลับหลักแหลมแห่งสวรรค์หล่อหลอมชีวิตขึ้นใหม่
ราชันวิญญาณเจียงไท่สวี่เสื้อขาวยิ่งกว่าหิมะ ผู้บ้าคลั่งเฒ่าเงยหน้าหัวเราะก้องเบื้องบน ไก้จิ่วโหยวกลับคืนสู่วัยเยาว์อีกครั้ง
กองทัพเกรียงไกรมากมายมหึมา
ยกนิกายทั้งมวลขึ้นสู่เซียน!
.........
บรรดาสมาชิกแห่งสวรรค์กงเกรียงไกรเป็นทิพย์เป็นนิรันดร์ ข้ามเส้นแบ่งที่แม้นแยกขาดนิรันดรกาลนั้นไป
ผ่านเก้าตายหนึ่งรอด ฝ่าฟันกาลเวลาอันยาวนาน กระทั่งประมาณสำแดงตี้จุนที่ซุ่มซ่อนมาชั่วนิรันดร์จนแตกกระจาย ที่สุดจึงเคาะประตูแดนเซียนเปิดออก แดนเซียนอันร่มเย็นที่มีสสารชีวิตนิรันดร์ชุกชุมและยาเซียนเกลื่อนกลาดตามตำนาน กำลังจะเปิดเผยต่อสายตาทุกคน
แสงเซียนค่อย ๆ จางหาย สภาพจริงปรากฏอย่างหมดจด
ทุกสิ่งที่ประจักษ์แด่สายตา ล้วนพังทลายซบเซา ไม่มีนกกระเรียนเซียนร่อนเต้น ไม่มีน้ำพุเทวะไหลรี่ ไม่มีไอเซียนเกี่ยวพัน
แผ่นดินมหึมาแตกแยกย่อยยับ กลายเป็นดาวตกโบราณนับไม่ถ้วนลอยเหลาะแหละอยู่ในห้วงอากาศ ท้องแม่น้ำที่แห้งผากปรากฏรอยแยกมองดูชวนสะพรึงกลัว ขุนเขาดงเซียนอันเป็นมณีลือเลอแต่ครั้งก็ถล่มทลายลงนานแล้ว ตามซากกำแพงพังทลายเต็มไปด้วยไอมรณะข้นครึ้ม
แม้กฎแห่งฟ้าดินยังพร้อมพริกไม่ครบถ้วน ในอากาศแทบไม่อาจรู้สึกได้ถึงสสารชีวิตนิรันดร์แม้แต่เศษเสี้ยว
สถานแห่งนี้ล่วงเลยกลายเป็นมหาสุสานที่สงบนิ่งถึงที่สุด
ยุคนั้นฮวงเทียนตี้ฟาดครรภ์กระบี่ต้าหลัวออกไป หนึ่งกระบี่ตัดขาดนิรันดรกาล กระบี่นั้นตัดขาดทางผ่านเหนือขอบฟ้าสวรรค์ชั้นสูงสุด กั้นศัตรูอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดไว้เบื้องนอก ทิ้งปริมณฑลอันค่อนข้างปลอดภัยไว้แด่ชนรุ่นหลัง