สีหน้าของทุกคนแข็งค้างไปทั้งแหล่ง แม้แต่ดวงตาแนวตั้งอวี้ชิ่งก็หดเกร็งตามไปด้วย
เบื้องในทรงกลม หลูหลินยืนอยู่กลางขุมหมุนของคมแห่งมิติ ปล่อยให้เศษสเปซเหล่านั้นบาดผิวกายตามใจมัน
ผิวเนื้อของวิเศษชั้นเต๋าแห่งวิถีแห่งแรกกำเนิดถูกข่วนไว้เป็นรอยขาวจางหลายเส้น บ้างตื้นจนผิวหนังแตก หยดเลือดแดงจิ๋วซึมออกมา แต่สำนักกฎหมายอมตะก็รักษาบาดแผลเหล่านั้นจางหายไปภายในครึ่งลมหายใจ
ในระหว่างที่เอ่ยถ้อยคำ หลูหลินยังค่อย ๆ เฝ้ามองอย่างละเอียด
วิชาคืนสู่ต้นกำเนิดซึ่งหลอมรวมสิบสองกฎธรรมชาติเข้าด้วยกัน มอบสัมผัสต่อกฎอันเลิศเลอเหนือกว่าผู้คนทั่วไปให้แก่เขา ลายลับทุกเส้นในทรงกลมปริภูมิ หมุดกฎทุกจุด และวิถีการเคลื่อนไหวของเศษปริภูมิทุกคราว ล้วนปรากฏชัดเจนไม่มีสิ่งใดพ้นการรับรู้ของเขาทั้งสิ้น
"พวกเจ้าเผ่าสัตว์ร้ายท้องฟ้า สมกันเป็นผู้มีพรสวรรค์เหนือกาล เป็นที่รักของพันโลกมหึมามิรู้คลาย เกิดมาก็ถือครองกฎบริบูรณ์หนึ่งสายไว้ในกำมือ"
"แต่พรสวรรค์เพียงบันดาลความจำให้จดจำรูปแบบการเปลี่ยนแปลงของกฎแห่งมิติได้เท่านั้น มิได้เข้าใจแก่นแท้ของการหมุนเวียนแห่งกฎเลยสักนิด"
เมื่ออวี้ชิ่งได้ยินดังนั้น กฎแห่งมิติจึงเร่งพลังขึ้นอีกครั้ง
แต่หลูหลินก็ยังคงยืนหยัดมั่นคงท่ามกลางมันราวกับภูเขา
"ลายลับเรียงรายแข็งเป็นตาย การเชื่อมต่อของหมุดกฎมีส่วนซ้ำซ้อนถึงเจ็ดแห่ง มุมสับของเศษสเปซล้วนประกอบขึ้นด้วยแรงมดยอบล้วน ๆ ไม่มีแม้แต่จิตวิญญาณแห่งปัญญาให้เห็นแม้แต่น้อย"
เขาหยุดเสียงชั่วครู่หนึ่ง