เสียงสุดท้ายแว่วจบลง หลูหลินไม่ลังเลแม้แต่ครึ่งจิต ความปรารถนาทั้งปวงถูกหลั่งไหลลงสู่อำนาจบริสุทธิ์แห่งกาลเวลาในทะเลญาณ!
ฮึม!
คลื่นลมปราณลึกลับเหลือคณาพวยพุ่งขึ้น คลุมร่างหลูหลินทั้งหมดไว้ในชั่วพริดตา!
ใช้ปัจจุบันเป็นสมอทอด ฉีกขาดกาลเวลาอย่างเด็ดเดี่ยว!
“อุ๊ก!”
หลูหลินคำรามขึ้นในลำคอ ร่างกายถูกบิดเบี้ยว ดึงรั้งอย่างรุนแรงกลางที่เดิม ถูกรื้อออกเป็นสองส่วนจากรากลึกที่สุดของ “การดำรงอยู่”!
เปรี้ยง!
แสงเงาปะทุแตกกระจาย!
ร่างของหลูหลินแยกออกจากที่เดิมเป็นสองเงา กลายเป็นสองร่างที่เหมือนกันเลียบแบบ!
หลูหลินฝ่ายซ้าย ร่างกายยังคงเปี่ยมด้วยไอชีวิตอันอ่อนโยน แต่ใบหน้าซีดขาว
หลูหลินฝ่ายขวา ทั่วทั้งร่างพรั่งพร้อมไอเย็นแห่งความตาย อ่อนล้าถึงขีดสุดเช่นเดียวกัน
หลูหลินทั้งสองเงยศีรษะขึ้นพร้อมกัน มองตากันเหลือบเหลือบ
ทั้งคู่รู้สึกได้อย่างแจ่มชัด ชีวิตของตนถูกสับขาดไปครึ่งหนึ่งโดยไร้สาเหตุ!
ทั้งสองย่างก้าวพร้อมกัน จากกันไปคนละทางสู่สุสานหลวงต้าหลี่และมหาฮวง
และทว่า หว่ายก่อนที่เท้าจะก้าวผ่านประตูสุสานหลวงทั้งสอง ณ วินาทีนั้น!
“เฮ ฮ่า ฮ่า ฮ่า....”
เสียงหัวเราะเยาะดังแว่วมาจากแผนสวรรค์
ควาก!
รอยแยกสีเลือดขนาดมหึมาฉีกออกกลางแดนสุดขอบระหว่างโลกชีวิตและโลกความตาย!
หลีหวงผู้สวมฉลององค์สีหมึกดำประดับลายมังกร ทรยกสายงานเดินออกมาจากรอยแยกอย่างเรื่อยเฉื่อย
เขาสอบปีกมือไว้ข้างหลัง จ้องมองหลูหลินทั้งสองเบื้องล่างด้วยระยะผู้ได้เปรียบ มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม
“ไม่เห็นต้องคิดว่าเจ้าสามารถไปถึงขั้นนี้จริง ๆ”