นอกหอดาราแห่งการก่อกำเนิดสร้าง จัตุรัสห้วงดารา
ทางขวาของม่านแสง ชื่อของเจี้ยนอี้กระโดดขึ้นอีกครั้ง
แปดสิบห้า
จัตุรัสเกิดความปั่นป่วนครึกโครมขึ้นอีกครา
"ขึ้นถึงแปดสิบห้าแล้ว!"
"หยุดพักไปไม่นาน ขึ้นอีกแล้วหรือนี่!"
ความเร็วในการไต่ขึ้นของเจี้ยนอี้ผิดปกติอย่างรุนแรง
จากชั้นแปดสิบขึ้นสู่ชั้นแปดสิบห้า แทบไม่มีช่วงพักที่พอประมาณเลย ระยะห่างระหว่างแต่ละชั้นไม่เกินสองด้ามธูป
ส่วนชื่อของหลูหลิน ยังค้างอยู่ที่เก้าสิบเอ็ด
ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้ว
กระแสลมเริ่มเปลี่ยนทิศ
"หลูหลินคงถึงขีดจำกัดแล้วล่ะมัง ผ่านชั้นเก้าสิบเอ็ดไปแล้วคงหมดไฟจนติดก้นตะเกียง"
"เป็นไปได้ ลองคิดดูสิ ร่างกายระดับของวิเศษชั้นเต้าแบกรับความสิ้นเปลืองถึงชั้นเก้าสิบเอ็ด แม้ทำจากเหล็กกล้าก็ควรแหลกแล้ว"
"เจี้ยนอี้ต่างหากที่น่าสะพรึงจริง ขึ้นถึงแปดสิบห้าแล้ว! ด้วยความเร็วแบบนี้ บุกต่อไปชั้นเก้าสิบไม่ใช่ปัญหา!"
เหล่าผู้บำเพ็ญที่วางเดิมพันไว้กับเจี้ยนอี้กลับมาครึกครื้นอีกครา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโล่งอกดั่งรอดพ้นหายนะ และความภาคภูมิแอบแฝง
ก่อนหน้านี้หลูหลินพุ่งทะยานไปตลอดทางจนพวกเขาอัดหัวแทบไม่ขึ้น บัดนี้สถานการณ์กลับขั้ว คนหนึ่งหยุดยืนงัน อีกคนหนึ่งรุกไกลไร้ขอบเขต
แม้แดนพนันจะปิดไปแล้ว แต่การเดิมพันด้วยวาจาในหมู่ชาวบ้านยังคงอยู่
"เจี้ยนอี้จะไต่ขึ้นไปทันหลูหลินได้ไหมนะ?"
"ทันหรือไม่ทันยังสองต่อสอง แต่ด้วยจังหวะการไต่แบบนี้ของเจี้ยนอี้ จำนวนชั้นสุดท้ายย่อมไม่ต่ำแน่"
"ข้าว่าเจี้ยนอี้ไปถึงเก้าสิบแน่"
เสียงอภิปรายดังขึ้นไม่ขาดสาย
ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าของเซียวเหยียนบูดบึ้ง ไม่ใช่เพราะเจี้ยนอี้กำลังไล่ตาม ทั้งคู่ล้วนสืบสายเลือดจากแดนเทพนิรันดร์เหมือนกัน ทั้งหลูหลินและเจี้ยนอี้ต่างทำให้เขาภูมิใจได้ทั้งนั้น
เขาไม่มีอารมณ์จะสนใจการจัดอันดับ สายตาจดจ่ออยู่กับตัวเลข "เก้าสิบเอ็ด" นั้นเพียงหนึ่งเดียว
เจ็ดวันแล้ว เจ็ดวันเต็ม
หลูหลินยังไม่ถูกส่งกลับออกมา ย่อมหมายความว่ายังมีชีวิตอยู่
แต่เจ็ดวันที่ไม่ขยับตัวเสียทีเดียว ด้วยนิสัยของหลูหลินแล้ว ย่อมไม่ใช่การนั่งบำเพ็ญอย่างสบายอารมณ์แน่นอน
ถ้าหลูหลินขยับได้ แม้แต่วินาทีเดียวเขาก็ไม่มีวันหยุด