ในพื้นที่นิรวาณชั้นที่ 91 ของหอดาราแห่งสรรสร้าง หลูหลินก้มมองหัวแขนขวาของตน
นิ้วมือกางออกทีละนิ้ว แล้วบีบกำทีละนิ้ว
ท่าทางนี้เขาทำซ้ำมาราวเจ็ดแปดครั้ง ทีหลังยิ่งช้ากว่าทีก่อน
จดจ่อสัมผัสประสบการณ์ใหม่ที่ร่างกายใหม่มอบให้อย่างแผ่วเบา
เขาแกว่งแขนขวาไปหนึ่งครั้งอย่างสบายอารมณ์ ไม่เรียกใช้กฎใด ไม่ดลพลังเซียนแม้แต่น้อย
พลังล้วน ๆ ของร่างกาย
"กระดก!"
เบื้องหน้าของพื้นที่นิรวาณ รอยแยกสีดำมืดฉีกออกจากความว่างเปล่า
ความยาวของรอยแยกขยายออก สิบเมตร สามสิบเมตร ห้าสิบเมตร จนหยุดนิ่งราวร้อยเมตร จึงค่อย ๆ ปิดสนิท
หลูหลินจ้องมองจุดที่รอยแยกปิดลง แล้ววางแขนลง
แค่แกว่งเบา ๆ หนึ่งครั้ง มิติก็แตกร้าวร้อยเมตร
นี่คือพลังของร่างกายของวิเศษชั้นเต๋าแห่งวิถีแห่งแรกกำเนิด
สติของหลูหลินทวีความลึกยิ่งขึ้น จมดิ่งลงสู่กระดูก
กฎแห่งเวลา
ยามที่ล่มสลายเพื่อก่อตั้งใหม่ กระดูกเก่าทั้งหมดกลายเป็นเถ้าธุลี กระดูกใหม่แตกหน่องขึ้นจากธาตุแห่งกฎ
ร่องรอยของกฎแห่งเวลาที่สะสมค้างอยู่ ยังถูกประทับลึกเข้าไปในสุดแก่นของกระดูกยามที่กระดูกใหม่ก่อตัว
หลูหลินลองเอื้อมไปแตะร่องรอยนั้น มีแต่การส่งกลับอันบางเบาจนแทบมองไม่เห็นส่งกลับมา
กฎธรรมชาติแห่งมิติอยู่ในมือเขาประหนึ่งคมดาบที่ใช้ตามใจปรารถนา กฎแห่งสายลมเป็นธรรมชาติที่สอง ส่วนกฎที่เหลืออีกแต่ละสาย เขาควบคุมได้ละเอียดจนถึงระดับจุกจิกที่สุด
แต่กฎแห่งเวลาไม่ใช่เช่นนั้น
หลูหลินรับรู้ได้ว่ามันมีอยู่ รับรู้ทิศทางที่มันไหล แต่จับมันไว้ไม่อยู่
สภาพเวลานี้คือ เท้าข้างหนึ่งก้าวข้ามธรรมดาแห่งกฎแห่งเวลาเข้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง
แม้จะยังสัมผัสทั้งองค์ของกฎแห่งเวลาไม่ได้ครบถ้วน
แต่อย่างน้อย ก็มีจุดเริ่มต้นแล้ว
หลูหลินถอนญาณคืน ไม่ครุ่นคิดเรื่องกฎแห่งเวลาต่อไป