ฝ่าบาท!
ร่างของหลูหลินสั่นระริก แต่มิใช่เพราะความหวาดกลัว
เขาก้าวไปทีละก้าว สู่บัลลังก์จักรพรรดิที่หล่อหลอมจากกระดูกขาว
ยิ่งใกล้ ยิ่งเห็นชัด
และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายหลูหลินเย็นเยียบยิ่งกว่า คือบริเวณอกของจักรพรรดินีเจาหนิง
ตรงนั้นถูกโซ่สีเลือดที่หนาที่สุดทะลุผ่าน ก่อเป็นนวนวนสีเลือดขนาดมหึมา หมุนวนอย่างเชื่องช้า
เบื้องบนแห่งราชธานี เส้นกรรมสีเลือดนับพันล้านสายอันเป็นตัวแทนของสรรพชีวิตนับล้าน ในที่สุดล้วนหลั่งไหลมารวมกัน ณ จุดนี้ หลั่งไหลเข้าสู่วังวนโดยต่อเนื่องไม่ขาดสาย
นางไม่ใช่มนุษย์มีชีวิตอีกต่อไปแล้ว
ถูกหลีหวงบังคับปรับแต่งให้กลายเป็น...ดวงตาแห่งค่ายกลหลักของมหาค่ายกลบูชาด้วยเลือดที่กลืนกินราชธานีทั้งเมืองนี้!
ยกชีวิต วิญญาณ และพลังมังกรแห่งจักรพรรดิของนางเอง กลายเป็นอาหารสุดท้ายหล่อเลี้ยงให้หลีหวง!
"อึก..."
หลูหลินยื่นมือออกไป ประสงค์จะสัมผัสโซ่สีเลือดที่ทะลุผ่านร่างจักรพรรดินีเจาหนิง
ชั่วขณะนั้นเอง!
หึ่ง!
ในสุดของทะเลญาณ จุดยึดนิรันดร์ที่ก่อจากนึกคิดนับหมื่นแห่งสามชาติของจักรพรรดินีเจาหนิงสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง!
ระลอกจิตสำนึกเบาบางจนแทบมิอาจรับรู้ ก้าวข้ามพรมแดนระหว่างชีวิตกับความตาย ซึ่งเข้าสู่สมอง
"หลูเกอ..."
"หนี...ไป..."
"นี่...คือ...กับดัก..."
กับดัก?
การกระทำของหลูหลินสะดุด
มาถึงขั้นนี้แล้ว จะหนีไปไหนได้อย่างไร!
"ฝ่าบาท กระหม่อมจะพาคืนสู่บ้าน"
หลูหลินเอ่ยเบา พลังอำนาจทั้งห้าประการหลอมรวมกัน ก่อเป็นใบมีดแสงที่เพียงพอจะตัดขาดกฎเกณฑ์ สะบัดฟันจะฟันโซ่สีเลือดเหล่านั้น