หลูหลินชะลอร่างลอยนิ่งกลางท้องฟ้ายามราตรี แต่หน้าอกพลิ้วไหวมิหยุด
“หลีหวงกำลังใช้ข้าอยู่.....”
“ตั้งแต่ต้น ชายนั้นก็รอข้าอยู่แล้ว รอให้ข้าไปสะสมมรดกของเหล่าจักรพรรดิมารให้มัน”
ว่าจริงแล้วจึงเป็นเช่นนั้น!
จึงไม่แปลกใจว่าทำไมข้าจึงขจัดจักรพรรดิมารหลูหยวนได้ง่ายดายเช่นนั้น และได้รับมรดกตกทอดมา
จึงไม่แปลกใจว่าทำไมตราผนึกของจักรพรรดิมารทั้ง 11 องค์ แม้ดูเหมือนอันตรายเลือดเย็น แต่ก็บังเอิญอยู่ในขอบเขตที่ข้าเองแก้ไขได้พอดี
ทุกอย่างล้วนเป็นวาสนาที่หลีหวงกำหนดขึ้นทั้งสิ้น!
ชายนั้นมิได้ต้องการฆ่าข้า หากแต่ต้องการหล่อหลอมข้า!
หล่อหลอมข้าให้เป็นกุญแจดอกหนึ่ง
หลูหลินค่อย ๆ ก้มศีรษะลงมองยังข้อมือซ้าย
รอยสลักมังกรนั้นเย็นเยียบ แต่หลูหลินก็ยังสัมผัสได้ว่าใต้ความเย็นเยียบนั้นยังซ่อนลมหายใจแห่งชีวิตที่อ่อนโยนอยู่เสี้ยวหนึ่ง
นางยังมีชีวิตอยู่
เพียงแต่ถูกกักขังไว้ เช่นเดียวกับจักรพรรดิมารทั้ง 12 ที่ถูกหลอมรวมเมื่อครั้งก่อน กำลังถูกดูดกลืนแก่นแท้ไปทีละส่วน!
“เมื่อเจ้าต้องการให้ข้าสะสมมรดก.....”
หลูหลินเงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศราชธานีอันไกลโพ้น มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ข้าก็จะทำตามใจเจ้าอย่างที่เจ้าปรารถนา”
“แต่ท้ายสุดแล้ว ใครคือผู้วางแผน ใครคือหมาก ใครคือผู้เล่น นั้นย่อมไม่อาจคาดเดาได้!”
สิ้นเสียง หลูหลินปิดดวงตาลง
พลังมรดกแห่งจักรพรรดิภายในกายถูกกระตุ้น ความรู้สึกลึกลับเหนือคำบรรยายพุ่งทะยานจากตัวหลูหลินเป็นศูนย์กลาง กวาดไปทั่วแผ่นดินราชวงศ์ต้าเชี่ยในชั่ววูบ!
นี่คือเสียงสะท้อนระหว่างกุญแจกับกุญแจ!
ในพริบตา แผนที่ภูมิประเทศอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ก็คลี่ออกในจิตสำนึก