เซียวเหยียนยืนอยู่กลางเฉลียง อ่านข้อความลอยทั้งหมดจนจบ
เก้านัดรอบคัดเลือก สามอันดับแรกผ่านเข้ารอบ
เซียวเหยียนเอาหูแนบกับบานประตูฟังอยู่ชั่วสองยถากัน จึงมั่นใจว่าข้างในคือหลูหลินกำลังบำเพ็ญ จึงวางใจเดินจากไป
เดินออกมาได้สิบกว่าก้าว เซียวเหยียนหยุดยืน หันกลับไปมองยังห้องลับ
"ท่านพี่หลู รอบสิบจอม ฝากด้วยนะ"
ตามธรรมเนียมของทุกปี หลังประกาศรายชื่อสิบจอม ต่อจากนั้นคือพิธีจับฉลาก กำหนดลำดับคู่ต่อสู้ในรอบน็อกเอาต์
ชาวเมืองนับแสนคอยอยู่สิบกว่ายถากัน บนฟ้าม่านมหึมากลับมิได้ปรากฏสิ่งใด
เสียงซุบซิบเพิ่งจะพูดกันขึ้น กลางฟ้าม่านมหึมาก็แหวกออกเป็นรอยแยกหนึ่ง
ม้วนม่านหลวงสีทองม้วนหนึ่งค่อย ๆ ลดต่ำลงจากรอยแยก กางออกกลางอากาศ บังแสงระยิบระยับของสิบนามนั้นเสียสิ้น
ขณะที่ม้วนม่านกางออก ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกบนฟ้าม่านมหึมา
ฉลองอาบสีเทาขาวแบบเต๋า เคราผมขาวโพลนทั้งหมด แผ่นหลังตรงเสียจนน่าทึ่ง
นั่นคือผู้อำนวยการใหญ่แห่งสหภาพเต๋า
ผู้อำนวยการใหญ่หาได้ปรากฏตัวในการแข่งขันยากนัก ครั้งล่าสุดที่ลงมาปรากฏกายยังเป็นรอบชิงชนะเลิศเขตแข่งขันแห่งอาณาจักรอู๋เมื่อสามสมัยก่อน
ผู้อำนวยการใหญ่ยืนตรงหน้าม้วนม่าน สองมือแนบไว้ข้างหลังแล้วเปิดปาก
"กติกาของรอบสิบจอมครั้งนี้เปลี่ยนแปลง"
"ยกเลิกระบบแพ้คัดออกนัดเดียว"
ท่านผู้อำนวยการหยุดชั่วครู่ ตัวอักษรสีทองบนม้วนม่านเริ่มผุดขึ้นเอง
"เปลี่ยนเป็นสนามสะสมคะแนนหมุนเวียนระหว่างสิบคน"
ทั้งสนามอึกทึกครึกโครม
ข้อความลอยในช่องแสดงความเห็นพุ่งเร็วจนถึงขีดจำกัดของม่านแสง ภาพกระตุกหยุดไปหลายคราว
"เปลี่ยนเป็นสะสมคะแนน? สหภาพเต๋าบ้าแล้วหรือไง!"
"สิบคนหมุนเวียนคนละเก้านัด รวมเป็นสี่สิบห้านัด!"