ดวงตาคู่ทั้งสิบเอ็ดที่ดำสนิทดั่งหมึก ไร้ซึ่งความรู้สึกอันเป็นของมนุษย์แม้แต่น้อย ความโหดร้าย ความบ้าคลั่ง และความวุ่นวายในนั้น รุนแรงกว่ายามที่มารจักรพรรดิหลูหยวนตื่นขึ้นร้อยเท่าทวีคูณ!
แรงกดดันทั้งสิบเอ็ดสายปรากฏพร้อมกัน ดั่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกาลโบราณ บดขยี้ลงบนวิญญาณของหลูหลินอย่างไร้ปรานี!
พุ่ง!
หลูหลินเพิ่งดูดซับมรดกแห่งจักรพรรดิไปหมาด ๆ พลังภายในกายยังไม่ทันมั่นคงสมบูรณ์
เมื่อเผชิญแรงกดดันสยองเช่นนี้ วิญญาณสั่นสะเทือนยิ่งใหญ่ พลันสำรอกเลือดออกมาหนึ่งคำ ใบหน้าซีดขาวในทันที
“นายท่าน!”
ด้านไกล หนิวต้าลี่ที่บิดตัวลุกขึ้นจากกองหินปรักหักพัง เหลียวเห็นทัศน์อันราวกับพินาศฟ้าทำลายดินเบื้องหน้า ดวงตาแทบแตกสลาย
หลี่หู่และโจวผิงเพิ่งรื้นความรู้สึกจากภวังค์ขึ้นมาได้อย่างฝืน ๆ พยุงร่างยันกาย ครั้นเหลียวเห็นเงาทั้งสิบเอ็ดที่แผ่พลังมารอันไร้ขอบเขตนั้น ศีรษะพลันว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว
เงาหลอนทั้งสิบเอ็ดลืมตาขึ้นพร้อมกัน......
“นายท่าน นี่…… นี่จะทำอย่างไรดี?” หลี่หู่เสียงสั่นระริก มือสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้
สายอากาศที่แผ่ออกจากเงาร่างแต่ละร่าง ล้วนอยู่เหนือกว่จักรพรรดิมารหลูหยวนเมื่อครู่อย่างไร้ข้อกังขา!
และบัดนี้คือถึงสิบเอ็ดร่าง!
ที่ข้อมือซ้าย รอยสลักมังกรแผดเผาเจ็บแปลบขึ้นอีกครั้ง!
ความรู้สึกที่สะดุด ๆ ต่อเนื่องพุ่งเข้าสู่สมองของหลูหลิน!
“หลูหลิน...... อย่ามาที่ราชธานี......”
“กับดัก...... หลีหวง...... เขา.....”
กั๊ก! กั๊ก!
เสียงร้าวฉานดังขึ้นไล่ลำดับ