ก่อนอุ้งมือทองคำขนาดมหึมาจะประทับลงมา แรงกดดันอันสยองขวัญก็เหาะเหินขึ้นมากระหน่ำเป่าแผ่นหินชนวนบนลานกว้างปลิวกระจายเป็นชั้น ๆ เหล่าทหารองครักษ์โดยรอบแนบพื้นราบลงไปกับดิน แม้แต่จะเงยหน้าก็ไม่กล้า
มหาปุโรหิตชุดแดงเผยรอยยิ้มเย้ยหยันเจือเหี้ยมโหด มนุษย์ธรรมดาก็คือมนุษย์ธรรมดา แม้จะมีแรงมหาศาลเพียงใด เมื่อเทียบกับเหล่าผู้รับใช้เทพผู้ครอบครองฤทธิ์เหนือธรรมชาติ ก็เป็นได้แค่มดตัวอ้วนกว่าปกติเท่านั้น
เมื่ออุ้งมือนี้ประทับลงไป ผู้หยาบช้าต่อเทพผู้นี้จะถูกบีบให้เหลือเพียงเนื้อโคลน!
หยานยืนอยู่กับที่ หนีไม่พ้น หลบไม่ได้ จ้องมั่นไปที่อุ้งมือทองคำนั้น ภาพเสียงร้องไห้ของน้องสาวตอนถูกลากตัวไปผุดขึ้นในจิตใจ ภาพของเหล่าเพื่อนบ้านที่ก้มกราบซ้ำ ๆ อย่างชาเย็นก็เช่นกัน
"เทพงั้นรึ?"
หยานขบฟันแน่น ปากเต็มไปด้วยรสคาวเลือด
สองขาค่อย ๆ ย่อลงเล็กน้อย กระดูกสันหลังทั้งเส้นถูกยืดตึงจนถึงขีดสุดในทันที
การทรมานอย่างมนุษย์นับสามเดือนในเหมืองหิน และเจตจำนงแห่งวิถีศิลปะการต่อสู้ที่หยั่งทิ้งไว้ในหินทดสอบดาบแห่งยุคเริงแรก ระเบิดออกมาหมดสิ้นในยามนี้!
หยานมิได้ถอยหลังแม้ครึ่งก้าว กลับก้าวเข้าปะทะกับอุ้งมือทองคำผู้แทนอำนาจเทพนั้น ระเบิดหมัดออกไป!
เปรี้ยง!
ปลายหมัดปะทะกับอุ้งมือยักษ์อย่างรุนแรง
แรงกดดันสยองจากอุ้งมือทองคำกดขาดแขนขวาของหยานในทันที เส้นเลือดแตกกระจาย เลือดพุ่งกระเซ็นเหมือนสายน้ำ
ทว่าเขามิได้ชะลอมือ กลับคำรามออกมาเสียงหนึ่ง รวมพลังทั้งปวงของร่างกายกดลงบนหมัดนี้ทั้งหมด!
จากนั้น เสียงแตกหักดังขึ้น
แคร่ก!
บนผิวของอุ้งมือทองคำกลับปรากฏรอยแตกบางเบาขึ้นมาเส้นหนึ่ง รอยนั้นแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว แทบไม่ทันกระพริบตาก็ปกคลุมรอยประทับทั้งอุ้งมือ
รอยยิ้มเหี้ยมโหดบนใบหน้ามหาปุโรหิตชุดแดงแข็งค้างทันที เต็มไปด้วยความเชื่อไม่ได้
การโจมตีที่รวบรวมจากเต้าอิ่มแห่งกาลอวกาศ จะไปถูกพลังกายล้วน ๆ ทำลายลงได้อย่างไร?