หิมะและน้ำแข็งโปรยปรายทั่วฟ้า แรงกดดันจากแวดวงครั้นครั้งสุดขั้วล็อกพื้นที่โดยรอบไว้จนมิดชิด
แถบดาวตกทั่วหลายร้อยลี้ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีคราม
หลูหลินประสานมือไว้ข้างหลัง ไม่ถอยแต่ก้าวไปข้างหน้าเผชิญความเย็นเยียบนั้น
รอบกายมิได้แผ่พลังบริสุทธิ์แม้แต่น้อย เพียงเนื้อกายล้วน ๆ ที่อาทิตย์ยืนรับความหนาวสุดขั้วที่พอจะทำให้เลือดของผู้ถึงขั้นอัครปราชญ์เป็นน้ำแข็ง
หวงเหลยร่างยักษ์ขยับถอยไปข้างหลัง ยืนข้างเจี้ยนอี้ มองแผ่นหลังของหลูหลิน แล้วหันไปมองเสวี่ยวเหยวผู้เย็นชากลั่นแก้วเหนือหัวกลางอากาศ จนเผลอแยกปากกว้าง
“ข้าอยากรู้นักว่าเจ้ามีฤทธิ์เดชอะไร ถึงได้ฝืนทนจนเวลานี้จึงยอมออกมือ”
“หรือว่าเห็นธิดาเทพนางงามนัก จึงคิดขึ้นไปแสดงฝีมือเสียเอง?”
“ถ้าเสน่หาจับใจ ก็ว่ามาตรง ๆ เถิด”
“พวกเราจะช่วยเป็นหลังหลับให้”
หลูหลินหน้ามืดคล้ายมีเส้นดำลอยเต็มศีรษะ มิได้หันกลับไปมองแม้แต่ครั้งเดียว
“หุบปากเสีย”
“ยังเจรจาอีก เดี๋ยวข้าให้เจ้าเข้าไปประมือกับนางคนเดียว”
หวงเหลยหดคอลงทันที แล้วสงบปากเสียง
น้ำแข็งของสตรีผู้นี้แม้คาถาลับของครึ่งก้าวจอมเต๋ายังแช่แข็งได้ เขาไม่อยากกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งหรอก
กลางอากาศ เสวี่ยวเหยวถือสีหน้าเย็นเยียบ มือหยกโบกสะบัดลงเบา ๆ
กระบี่น้ำแข็งแก้วใสนับไม่ถ้วนที่ลอยอยู่กลางอากาศพุ่งเร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน ทะลวงเข้าหาหลูหลินปราดเปรียวปิดฟ้าปิดดิน แต่ละเล่มล้วนบรรจุกฎธรรมชาติหิมะน้ำแข็งที่เพิ่มพูนอำนาจถึงร้อยเท่า
คมกริยาผ่านห้วงอากาศ ทิ้งร่องรอยน้ำแข็งเป็นเส้น ๆ จนม่านมิรวาณถูกสับแหลกเป็นรอยแตกร้าวละเอียด
การโจมตีที่เพิ่มพลังศักดิ์สิทธิ์ถึงร้อยเท่าชุมนุมทั่วทั้งฟ้า แม้ครึ่งก้าวจอมเต๋าก็ยังรับมันได้ยากยิ่ง