ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ณ พระราชวัง หน้าพระตำหนักสีจาง
ศพทหารรักษาพระองค์กองเต็มบันไดหิน เลือดเปื้อนกำแพงอิฐจนคับคลั่ง
เขตพระราชฐานทั้งหมดเต็มไปด้วยเสียงครวญคราง
ผู้ที่ยังมีชีวิตรอดก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าใด ต่างมีแต่ความสิ้นหวังเต็มหน้า
เพียงครู่ก่อนหน้านี้ พวกไม้ตี้ผู้ไร้ที่มาได้ลอบพาพระเจ้าแผ่นดินแห่งต้าเชี่ย จักรพรรดินีเจาหนิงหนีไปเสียแล้ว
ต้าเชี่ยกำลังจะล่มสลายหรือก็หรือ?
ขณะนั้นเอง หัวหน้าขันทีเกาเยาก็เดินออกมาจากร่มเงามุมพระตำหนัก
มองไปยังทิศทางที่จักรพรรดินีเจาหนิงหายไปอย่างซับซ้อนใจ ในดวงตาไม่มีความสิ้นหวัง กลับส่อประกายอันหนักอึ้ง
ตามมาหลังเกาเยา เสิ่นชุนฟางก็ก้าวเดินออกมาช้า ๆ
ทั้งสองสบตากัน เกาเยาส่งเสียงหัวเราะขื่นขม
"ท่านเสิ่น ฝ่าบาททรงวางก้านนี้ ช่างเสี่ยงอันตรายเหลือเกินจริง ๆ"
เสิ่นชุนฟางประสานมือไว้เบื้องหลัง ครุ่นคิดชั่วครู่จึงเอ่ยเสียงทุ้ม "ฝ่าบาทเลือกใช้ร่างปลอมล่องูออกจากรู ย่อมต้องมีแผนต่อเนื่องแน่แท้ เพียงแต่ราคาที่ต้องจ่าย..."
คำยังไม่ทันจบ ดวงตาก็ส่อประกายเมตตาอาลัย ชัดว่าไม่เห็นด้วยกับการเสี่ยงภัยครั้งนี้ของฝ่าบาท
ประมุขแห่งแผ่นดินใช้ตนเองเป็นเหยื่อ หากเกิดเหตุใดขึ้นมาจริง ต้าเชี่ยย่อมเปราะบางใกล้พลิกผัน!
เกาเยาได้ยินดังนั้น จึงค่อย ๆ หยิบจี้หยกลายมังกรหงส์จากอกเสื้ออย่างทะนุถนอม ส่งให้เสิ่นชุนฟาง
นั่นคือสิ่งของติดตัวที่จักรพรรดินีเจาหนิงไม่เคยห่างกาย
บัดนี้ จี้หยกที่เคยสมบูรณ์ดีกลับแตกเป็นรอยงามทั้งแท่ง อาจแหลกสลายได้ทุกเมื่อ
เหลือเพียงริ้วแสงอ่อนโยนสั่นไหว
"ท่านเสิ่น แม้จิตหลักจะเป็นของเจิ้งหนิง แต่หากร่างปลอมพังทลาย จิตหลักย่อมต้องบาดเจ็บสาหัสด้วย"
เสิ่นชุนฟางรับจี้หยกไว้ เก็บเข้าอกเสื้ออย่างจริงจัง ใบหน้าเคร่งเครียด
"เราเข้าใจ ฝ่าบาทฝากเจิ้งหนิงไว้กับเรา ย่อมหมายความว่าทรงฝากอนาคตทั้งแผ่นดินต้าเชี่ยไว้กับเรา ชีวิตชรานี้ สละได้ทั้งชีวิต!"