"อนาคต" ที่แตกต่างกันสามทาง ดุจกระจกเงาบิดเบี้ยวสามบาน หมุนวนและขยายใหญ่ขึ้นในพิภพจิตของหลูหลิน
ตายในสมรภูมิ ศพสูญสลายไม่เหลือแม้กระดูก
ประทังชีวิตอย่างขลาดกลัว ทรยศต่อความไว้วางใจ
ก้มหัวยอมจำนน อุดมการณ์พังทลาย
ทุกเส้นทาง ล้วนนำไปสู่ห้วงเหวแห่งความสิ้นหวัง
ทุกเส้นทาง ล้วนชุ่มชื้นด้วยเลือดและความเสียใจ
นี่คือ "เหตุปัจจัย" หรือ?
ไม่ว่าจะเลือกอย่างไร ก็หนีพ้นคำว่า "ตาย" ไม่ได้
ไม่ตายด้วยกาย ก็ตายด้วยใจ
หลูหลินไม่ประมาท เขาจดจ่อสายตามองอนาคตทั้งสามตรงหน้าอย่างตั้งมั่น
มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
ความรู้สึกขัดแย้งที่บรรยายไม่ถูก
ยิ่งไปกว่านั้น วิญญาณของเขาเพิ่งได้รับการฟื้นฟูด้วยพลังมรดกแห่งต้าอี้ ยิ่งแหลมคมกว่าเดิม
"อนาคต" ทั้งสามนี้ ชัดเจนเกินไป เด็ดขาดเกินไป และ...จงใจเกินไป
ดุจภาพวาดที่มีผู้ระบายอย่างประณีต แล้วบังคับยัดเข้ามาตรงหน้าหลูหลิน บีบให้เขาต้องเลือกหนึ่งภาพไปแขวนบนผนัง
หลูหลินปิดดวงตาลง
ไม่มองอนาคตทั้งสามอีกต่อไป จมจิตใจลงสู่ทะเลญาณโดยสิ้นเชิง
บนตราประจำจักรพรรดิมนุษย์ รอยประทับจักรพรรดิเจ็ดดวงตั้งเด่นอยู่อย่างเงียบงัน
ในจำนวนนั้น คือดวงที่เป็นเงาแห่งจักรพรรดิมารแห่งต้าอี้ ผู้ถือม้วนไม้ไผ่สัมฤทธิ์ไว้ในมือ
สัญญา!
หลูหลินขยับความคิด ปลุกพลังของจักรพรรดิมารแห่งต้าอี้
มิใช่เพื่อใช้ต่อสู้ แต่เพื่อใช้...สัมผัสรู้!
เมื่อสถานที่แห่งนี้เป็นโลกที่ก่อขึ้นจาก "กฎเกณฑ์" การดำเนินไปของโลกนี้ก็ย่อมเป็น "สัญญา" โดยตัวของมันเอง
ตราบใดที่เป็นสัญญา ย่อมต้องมีข้อกำหนด มีช่องโหว่!
พลังสัญญาไร้รูปลามออกจากร่างของหลูหลิน มุ่งสู่รุกล้ำความลึกสุดของแผ่นดินฟ้าอากาศนี้ สู่กฎเกณฑ์แท้จริงที่สุด
หึ่ง!
เมื่อพลังสัญญาสัมผัสแก่นแท้ของมิติแห่งนี้ ภาพ "อนาคต" ทั้งสามในพิภพจิตของหลูหลินเริ่มสั่นคลอน
ที่ขอบของภาพ ริ้วคลื่นกาลอวกาศจางๆ วาบผ่านไปครั้งหนึ่ง
มิใช่กระแสไหลของแม่น้ำชะตากรรม หากคือ...คลื่นผิวัติที่ไม่เป็นธรรมชาติ เมื่อวิชาลวงตาถูกสัมผัส!
ดังที่คิดจริง!
"น่าสนใจนัก..."
หลูหลินเบิกดวงตา ในเบ้าตาสีเลือดเจิดแดงนั้น แสงทองวาบหนึ่งผ่านพ้นไป