ปลายสะพานไม้โบราณ สายน้ำฮวงหม่นไหลเอื่อย
รูปปั้นดินเลอะเทือนนั่งบำเพญอยู่หัวสะพาน ข้างกายวางถ้วยแตกร้าวหนึ่งใบ บรรจุน้ำขุ่นข้นไว้
น้ำเมิ่งโพว์ ชะล้างมลทินอดีต ตัดขาดทุกสิ่งที่ล่วงมา
วิญญาณหลับใหลไร้สตินับไม่ถ้วนต่อแถวยาวเหยียด ชูถ้วยแตกร้าวขึ้นดื่มจนหมดสิ้น แล้วดวงตากลับว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เดินสู่ทางแห่งการเกิดใหม่อันไม่อาจรู้ได้
ฉู่เฟิงกอดกล่องหินไว้แน่น กายทั้งร่างเหลือเพียงกระดูกขาวโพลน เดินผ่านไปข้างรูปปั้นดินโดยตรง พื้นผิวกล่องหินเปล่งแสงจาง ๆ สกัดกั้นกฎแห่งวัฏสงสารไว้ได้อย่างหนักหน่วง
เลือดเนื้อนี้ ฉันต้องพาไปชำระที่แดนสว่าง!
ฉู่เฟิงกัดฟันแน่น พุ่งตัวลงสู่วงน้ำวนแห่งวัฏสงสารเบื้องหน้า
พันโลกมหึมา
หลูหลินเหลือบมองฉู่เฟิงที่ยังเฝ้าดวงจิตแท้จริงไว้มั่นท่ามกลางวงน้ำวน ฝ่าฝืนการชะล้างของกฎวัฏสงสาร จึงพยักหน้าเบา ๆ
“วัฏสงสารล้างความทรงจำได้ แต่ล้างความยึดติดมิได้”
แดนสว่าง จั่วโจว
หินประหลาดก้อนหนึ่งกลางผืนทุ่งร้างแตกกระจาย เด็กชายน่ารักผิวพรรณดั่งแกะสลักหยกกระเด้งออกจากสือโถว ฉู่เฟิงลูบหัวล้านเกลี้ยง ขยับร่างกายที่เพิ่งเกิดใหม่
ความทรงจำครบถ้วนไม่บกพร่อง กล่องหินซ่อนอยู่ลึกในทะเลญาณ
หลายปีผ่านไป มหาโลกลับในแดนสว่างทั้งหลายตกเป็นเป้าโจรกรรมไล่ราย ไอ้ไขมันไร้ยางอายผู้อวดตนว่าจีต้าเต๋อ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นเฉาเต๋อ ก็ผุดขึ้นมาอย่างกับดาวรุ่ง
ไอ้อ้วนคนนี้ลงมืออย่างมืออาชีพ จับเฉพาะลูกศิษย์สำนักใหญ่ บุตรเทพและเทพธิดาลงมือ
นอกแดนมรดกโบราณแห่งหนึ่ง บุตรเทพแห่งสำนักใหญ่กำลังกระทบกระเทียบผู้ติดตามอย่างถือตัว
ในมุมมืดมิด ฉู่เฟิงสวมใบหน้าของเฉาเต๋อ มือถือกระบองดำมืด เงียบเชียบไต่ต่ำเข้าไป
ปัง!
ท้ายทอยของบุตรเทพถูกทุบเต็มแรง แสงอาวุธคุ้มกายแตกกระจัดกระจาย สองตากลอกหมดสติ
ฝีมือฉู่เฟิงเร็วจนเห็นเป็นเงา คลุมถุง ถอดเกราะ ถอดแหวน ลงมือรวดเดียวจบสรรพ์ กระทั่งเกราะนุ่มเส้นทองคำติดตัวของบุตรเทพก็ไม่รอดพ้นไปได้
ครึ่งชั่วยามผ่านไป ห้องแพร่ภาพผ่านตาข่ายท้องฟ้าดวงดาวเปิดขึ้นอีกครั้ง