ได้ยินเช่นนี้ โลกทัศน์ของหลูหลินก็ถูกขยายออกไปอีกครั้ง คิดว่าพันโลกมหึมานั้นใหญ่หลวงพอแล้ว เก้ามหาอาณาเขต สรรพชีวิตนับประสานเป็นทรายแม่น้ำคงคา อริยเต๋าผนึกฟ้า ปฐมเต๋า... ทว่าเมื่อเทียบกับทะเลเหวรอยแห่งโลกแล้ว พันโลกมหึมาก็เป็นได้แค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง
เหนือปฐมเต๋า ยังมีวิถีอีกชั้น
และกุญแจแห่งวิถีนั้น ก็อยู่บนเกาะแก่นแท้แห่งทะเลเหวรอย
กลางม่านญาณ ปีศาจบรรพบุรุษกลืนดารายกมือเหวี่ยงไปที่ขอบผังดารา นอกขอบเขตสีทองจึงปรากฏดินแดนสีเทาก้ำกึ่งดั่งโกลาหล ท่ามกลางสีเทานั้นมีจุดแสงระยิบระยับกระจัดกระจายราวสิบกว่าจุด
เกาะแก่นแท้
"เผ่ามนุษย์เจ้าครองเกาะแก่นแท้ในทะเลเหวรอยไว้ถึงเจ็ดเกาะ ขณะที่เผ่าปีศาจข้ามีเพียงสามเกาะ"
ปีศาจบรรพบุรุษกลืนดาราจ้องตรึงดวงตาแนวตั้งลงบนประมุขศาลาไท่ฉูมิได้ขยับ
"ในพันโลกมหึมา แผ่นดินของเผ่ามนุษย์เจ้ามากเป็นสามเท่าของเผ่าปีศาจข้า ในทะเลเหวรอย เกาะแก่นแท้ของเผ่ามนุษย์ก็มากกว่าของเผ่าปีศาจข้ายิ่งกว่าสองเท่า กินทั้งข้างนอกข้างใน เผ่ามนุษย์เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เงาเลือนรางแห่งปฐมเต๋าว่านเซียงก็เอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามตรง ๆ ว่า "กลืนดารา ไม่ต้องพูดสิ่งอื่น จงบอกมาเสียตรง ๆ ว่าพวกเจ้าต้องการสิ่งใด!"
ปีศาจบรรพบุรุษกลืนดาราสูดลมหายใจลึก กดพลังพุ่งนั้นเอาไว้ แล้วเปิดไพ่ตาย
"หากต้องการให้มนุษย์ต่างพันธุ์ทั้งหลายถอยทัพ มีสองทาง"
"หนึ่ง ส่งตัวหลูหลินมา มนุษย์ต่างพันธุ์จะถอนทัพ แลกกับสันติภาพหนึ่งแสนปี"
"สอง..."
ปีศาจบรรพบุรุษกลืนดารากางนิ้วทั้งห้า คว้าไปยังบริเวณทะเลเหวบนผังดารา
"ให้เผ่ามนุษย์ยกเกาะแก่นแท้ในทะเลเหวรอยสามเกาะ เป็นค่าชดเชย"
"เลือกเอาสักข้อ"
คำพูดนี้ออกมา เงาแห่งปฐมเต๋าว่านเซียงข้างประมุขศาลาไท่ฉูก็ทึบขึ้นทันที