วันสอบในราชธานีมาถึง
ยังไม่ทันรุ่งสาง ภายนอกสำนักเซิ่งยวนแห่งราชธานี ก็แน่นิ่งไปด้วยมนุษย์นับหมื่นนับแสน
ผู้เข้าสอบกว่าหมื่นคนจากทุกสารทิศของต้าเชี่ย พากันมาชุมนุม ณ ที่นี้ มืดมนราวกับฝูงกา รอคอยยามที่ประตูมังกรจะเปิดออก
ใบหน้าของผู้เข้าสอบทุกคน ล้วนเขียนไปด้วยความตึงเครียดและความหวัง
วันนี้คือวันที่ลิขิตชะตากรรมของเหล่านักปราชญ์นับไม่ถ้วน
หลูหลินนำหลี่หมิงเสวียน จางหู และศิษย์แห่งสำนักจิงซื่อเฉวียนทั้งหลาย แทรกตัวอยู่ท่ามกลางมหาชน ค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า
"ท่านอาจารย์ คนเยอะจังนัก" จางหูได้เห็นภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงอกสั่นขวัญหาย พลันก้มกายเข้าใกล้หลูหลินโดยไม่รู้ตัว
หลี่หมิงเสวียนสุขุมกว่ามาก แต่หมัดที่แน่นสุดกำลัง กลับเผยความไม่แน่นอนภายในจิตใจออกมา
หลูหลินมองรอบด้าน สีหน้าเป็นปกติ
ครานั้นเอง ฝูงชนด้านหน้าพลันเกิดการสั่นสะเทือน แล้วแยกออกเป็นสองข้างโดยอัตโนมัติ หลีกทางให้เป็นแนวยาว
คณะผู้มากว่าสิบคน ท่ามกลางบ่าวไพร่ที่ล้อมรอบ ต่างก้าวเดินอย่างสง่างามเข้ามา
สองคนนำหน้า แต่งกายอง่างหรูหรา วางอิริยาบถเย่อหยิ่ง
คือหวังจิ่งแห่งตระกูลหวังเมืองลั่วโจว และกู้ชิงฉือแห่งตระกูลกู้เมืองเปี้ยนโจว
ผู้ตามหลังทั้งสอง ล้วนเป็นเชื้อสายโดยตรงของตระกูลใหญ่ชั้นนำ อาทิ เฉินหมิงหยวนและพวก
เหล่าคนกลุ่มนี้ดูราวกับมีรัศมีรอบกาย ทันทีที่ปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาของทุกคน
คณะทั้งสองฝ่าย บังเอิญประจันหน้ากัน ณ หน้าประตูสำนักเซิ่งยวน
ฝีเท้าของหวังจิ่งหยุดลง มองไปยังหลูหลินท่ามกลางฝูงชน ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว
กู้ชิงฉือที่อยู่เคียงข้าง พลันส่งเสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ ไร้ซึ่งการปิดบังความเหยียดหยาม
หวังจิ่งก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวด้วยตนเอง ใบหน้ายิ้มแย้ม
"ทางเอกหลู ไม่ได้พบกันมานานสมควรดีแล้ว!"
หลูหลินคำนับตอบอย่างเยือกเย็น "ท่านเจ้าชายหวัง..."
รอยยิ้มของหวังจิ่งมิได้เปลี่ยน แต่กู้ชิงฉือเบื้องข้างกลับปล่อยคมแฝงออกมาว่า