ต้าโจว สุสานหลวงตี้
ต่างจากศาลาหินอันแปลกประหลาดในหุบเขาชางซานเข้าใหญ่ ที่แห่งนี้ไม่มีพลังมารพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
เบื้องหน้าคือที่ราบกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตอันโหดร้าง มีสุสานขนาดมหึมาเพียงหลังเดียวตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางแผ่นดินฟ้าอย่างเงียบงัน
สุสานทั้งหลังก่อด้วยหินก้อนใหญ่สีเทาอมเขียว ดูเก่าคร่าม ปล่อยสงบ ส่งกลิ่นอายของความหนักอึ้งที่ผ่านเลขกัลป์มาแสนนาน
ฟ้าสีหม่นจาง ลมแม้แต่จะพัดก็หยุดนิ่ง
เงียบสนิท
ความเงียบอันน่าใจหายที่ทำให้หัวใจวูบไหว
“ท่านท่าน...ที่นี่มัน...ผิดธรรมชาติอยู่บ้าง” หลี่หู่กำด้ามดาบแน่น แลเหลียวไปรอบข้างอย่างเฝ้าระวัง
มันเงียบเกินไป ราวกับก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง
หลูหลินไม่เอ่ยปาก พลังมรดกแห่งจักรพรรดิสองสายภายในกายกำลังแผดเผาสั่นพ้อกันโดยมิได้ตั้งใจ และเป้าหมายที่มันชี้นำ คือสุสานเก่าคร่าหลังนี้เอง
“ต้าลี่ เจ้าลองดูสิ” หลูหลินหันไปมองหนิวต้าลี่
“รับได้เลย!”
หนิวต้าลี่รับคำ เหยียบก้าวออกไปหนึ่งก้าว หลับตาลง สองข้างอกเริ่มขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
พลังจักรพรรดิปีศาจภายในกายแผ่ออกไปทางทิศสุสาน
แต่แล้วในบัดเดียว!
ร่างของหนิวต้าลี่ก็แข็งค้างขึ้นทันที ตัวสั่นรุนแรง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานสุดขั้ว
“พุ่บ!”
เลือดพุ่งซู่ออกจากทั้งตา หู ปาก และจมูกของหนิวต้าลี่พร้อมกัน!
“ต้าลี่!”
หลี่หู่กับโจวผิงหน้าเปลี่ยนสี ร้องออกมาเสียงหลง พุ่งเข้าไปประคองร่างของหนิวต้าลี่จากสองข้าง
“เป็นอะไรขึ้น?” หลูหลินร่างแลบผายเข้าไปยืนเบื้องหน้าหนิวต้าลี่ คิ้วขมวดแน่น
“ข้า...ข้าไม่เป็นไร...” หนิวต้าลี่ขบฟันแน่น บีบเสียงออกมาจากช่องฟัน
แสงทองคุ้มครองกายรอบตัวบัดนี้สาหร่ายสาบสูญระยิบระยับ พลังมารสีดำที่ควบคุมมิได้กำลังซึมออกมาจากทุกดลในผิวกาย
“เพราะว่า...เจ้าของที่นี่...มันดุดันร้ายกาจเกินไป! ผมเพิ่งแตะต้องมันเพียงนิดเดียว สมองก็มันแตกระเบิดเหมือนกันยับ!”
หลี่หู่กับโจวผิงสบตากัน คิ้วทั้งคู่ขมวดมั่นคง
ย่อมไม่ใช่เรื่องแค่ดุดันร้ายกาจเกินไปแน่!
อาการของหนิวต้าลี่ชัดเจนว่า พลังภายในกายถูกยับยั้งข่มด้วยพลังชั้นสูงกว่าบางอย่าง จนเริ่มออกอาการเสียสติควบคุมไม่อยู่!