สิบวันผ่านไป หลูหลินที่ปรับสภาพร่างกายเรียบร้อยแล้วจากซากโลกแตกสลาย กลายร่างเป็นเงาสีเทาพุ่งเข้าสู่ความลึกของห้วงเหว จมหายไปในกระแสโกลาหล
ภายในเบ้าตาขวาส่วนลึก แกนดาวแสงจักรวาลไทโยวหมุนวนอยู่ตลอดเวลา แสงระยิบระยับสลัวๆ ผลาดวาบในรูม่านตา
ขอบเขตการรับรู้แผ่ออกไปเหมือนแหตามมองไม่เห็น ครอบคลุมพื้นที่ราวหลายแสนลี้
ความผิดปกติของกระแสโกลาหลแม้แต่เส้นเดียว ร่องรอยความปั่นป่วนของกฎแม้เพียงนิดเดียว ล้วนถูกดาวนิวเคลียสจับและวิเคราะห์ได้อย่างแม่นยำ
เขามุ่งหน้าสู่ความลึกยิ่งขึ้นของห้วงเหว พลังอำนาจขั้นจอมเต๋าหมุนวนอย่างมั่นคงภายในจักรวาลจิ๋ว กฎทั้งสิบสามประการประสานหมุนกลมกลืน หล่อเลี้ยงพลังอันไร้ที่สิ้นสุด
พลังงานที่กลืนกินมาหลังการฝ่าฝืนขอบเขต รวมถึงแก่นแท้ทั้งหมดของตี้เซียว ถูกแปลงไปแล้วกว่าครึ่ง บ่อพลังอำนาจลึกไม่มีที่สุด พลังอันตราภายในสงบเงียบเกินจริง
กาลเวลาในโกลาหลกลายเป็นเคลือบเคลือ จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งปี
ดาวนิวเคลียสจับสัมผัสผิดปกติได้
เป็นคลื่นกฎอันแอบแฝงอย่างยิ่ง มีจังหวะเป็นระเบียบแน่นอน มั่นคงผิดจากความวุ่นวายตามธรรมชาติของห้วงเหวโดยสิ้นเชิง
ราวกับจุดตะเกียงขึ้นกลางมหาสมุทร แสงไฟกะพริบเป็นจังหวะที่แน่นอนตายตัว
ฝีเท้าของหลูหลินหยุดสะดุด ร่างกลายเป็นหยุดนิ่งกลางกระแสโกลาหล
แสงจากดาวนิวเคลียสในตาขวาลุกวาบขึ้นเล็กน้อย พลังการรับรู้แผ่ออกไป สายตาทะลุผ่านสิ่งกีดขวาง ทำให้หลูหลินเห็นสถานที่นั้นได้อย่างชัดเจน
เป็นแท่นบูชา แท่นบูชานิรวาณขนาดมหึมาที่ลอยอยู่กลางห้วงลึก
แท่นบูชาทั้งองค์เป็นสีสัมฤทธิ์ เปล่งแสงสีเลือดแดงระยับ การกะพริบแต่ละครั้งดึงดูดกระแสโกลาหลโดยรอบหลายหมื่นลี้ ดูดกลืนแก่นแท้โกลาหลจากความลึกของทะเลเหวรอยอย่างบ้าคลั่ง