หลูหลินลอยค้างอยู่กลางอากาศ กระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติหมุนวนลอยนิ่งรอบกาย ริ้วลายสีทองมืดเต้นระริกบนใบดาบที่ถือกำเนิดใหม่ ราวกับจ้องมองลงมายังเงาร่างที่คุกเข่าพับอยู่ท่ามกลางก้อนหินร้างที่เบื้องล่าง
เขามิได้รีบลงมือ ถ้อยคำสุดท้ายของอีกฝ่ายล่อใจหลูหลินไว้จริง
“ทาจื่อแห่งเผ่ามนุษย์ โปรดไว้ชีวิตข้า! ข้ารู้ความมาของสำนักเต๋าแห่งนี้ นั่นคือสำนักเต๋าที่ ‘ผู้บริสุทธิ์’ แห่งยุคจักรวาลก่อนสร้างไว้!”
ผู้บริสุทธิ์งั้นรึ?
ดวงตาของหลูหลินสั่นไหวเล็กน้อย ในสุดสำนึก ภาพของจอมเทพแห่งเฉินหลิวถังในโลกเล็กต้าเชี่ยผุดขึ้นรับสู่กันมาเป็นลำดับ
หลูหลินหย่อนมือลง เอ่ยออกมาเพียงคำเดียวอย่างเย็นชา
“เล่ามา”
ตี้เจียนอนอยู่กับพื้น เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นย่อมโล่งอกขึ้นเล็กน้อย
“สำนักเต๋าแห่งนี้...มิใช่แหล่งสมบัติวิเศษธรรมดา!” น้ำเสียงของตี้เจียเร่งร้อน กลัวเพียงชักช้าไปครึ่งจังหวะจะถูกทำลายล้างเสีย
“ปลายกัลป์จักรวาลก่อน ภัยพิบัติแห่งยุคสมัยลงมา กฎและระเบียบของพันโลกมหึมาทั้งมวลพังทลายแล้วถูกสร้างขึ้นใหม่ สิ่งที่รอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งใหญ่ได้นับได้ด้วยนิ้วมือเท่านั้น แดนมรดกโบราณแห่งนี้ ก็คือสำนักเต๋าที่ท่าน ‘ผู้บริสุทธิ์’ วางไว้ก่อนภัยพิบัติจะมาถึง!”
“ภายในนั้นแอบซ่อนของวิเศษอันแท้จริง และเป็นของวิเศษที่ช่วยให้ผู้ใดฝ่าฟันพันธนาการแห่งปฐมเต๋าได้! นี่คือเหตุผลที่เผ่าของข้าผนึกตนเองไว้ถึงสามยุคสมัย!”
หลูหลินยืนอยู่กลางอากาศ ริ้วลายดำทองบนร่างไหลเวียนช้า ๆ ใต้นภาสีแดงมืด
มีของวิเศษกันจริงหรือ?
หลูหลินแรกเริ่มเข้าใจว่าแหล่งสมบัติวิเศษเป็นเพียงชื่อเสียงเท่านั้น หากมีของวิเศษจริง เหตุใดปฐมเต๋าจึงมิได้ลงมือเอง?
ยิ่งไปกว่านั้น จากน้ำเสียงของอีกฝ่าย มันยังเป็นของวิเศษที่ช่วยฝ่าด่านขึ้นสู่ขอบเขตปฐมเต๋าอีกงั้นรึ?
ประเภทเพิ่มสัมผัสเข้าใจงั้นรึ?
ลานฝึกธรรมแห่งเซียน...แล้วผู้บริสุทธิ์นั้นอยู่ที่ขอบเขตใดกัน?
ข้อสงสัยไหลบ่าเข้ามาไม่หยุดในใจ แต่หน้าของหลูหลินยังคงเย็นชา ยิ่งกดกระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติรุกไปข้างหน้าสามชุ่น