อีกฟากหนึ่งของช่องทางกาลอวกาศ บรรพชนหัวเราะครืนอย่างบ้าคลั่ง
“การค้าขาย? ไม่ นี่คือมื้อพิเศษที่พจนจักรวาลมอบให้ข้า!”
ร่างมหึมาของบรรพชนกลิ้งไปมาท่ามกลางกระแสโกลาหล กฎของพันโลกมหึมารายรอบตัวเอนอบรับนอบน้อม กลายเป็นห่วงโซ่ผนึกที่จับต้องได้พันรัดอยู่บนอุ้งเท้ามหึมาที่เต็มไปด้วยเกล็ดเกราะ
เกล็ดแต่ละชิ้นใหญ่ยิ่งกว่าดาวชีวิตเสียอีก ผิวหน้าสลักตราลวดลายดั้งเดิมจากยามที่จักรวาลเพิ่งถือกำเนิด
“หนอนด้วง เจ้าประเมินมดตัวน้อยเผ่ามนุษย์ที่ชื่อหลูหลินนั่นสูงเกินไปแล้ว” บรรพชนสั่นไส้ในลำคอ
“เผ่าสัตว์ร้ายท้องฟ้าดวงดาวของข้าเกิดมาโดยไม่บำเพ็ญกฎ ร่างกายคือสุดยอดแห่งพันโลกมหึมานี้ ว่าด้วยความแกร่งแล้ว ในจักรวาลนี้ เผ่าข้าต่างหากคือสุดขีดที่แท้จริง!”
“เจ้านั่นขับไล่กฎได้ นั่นไม่ผิด แต่ขับไล่มวลและพลังเคลื่อนที่ไม่ได้ จักรวาลจิ๋วของมัน มีขีดจำกัดในการรองรับ เมื่อล้ำเลยขีดนั้น ร่างกายย่อมพังทลาย”
แม่ราชินีแห่งเผ่าแมลงได้ยินเสียงนั้นจึงเอ่ยตัดบท “ข้าต้องการเพียงให้มันตาย เจ้าต้องการกินแก่นแท้จักรวาลจิ๋วของมัน ต่างคนต่างได้ตามต้องการ อย่าเสียเวลาเปล่งคำไร้สาระ จงเอาความจริงใจของเจ้าออกมา”
บรรพชนแหวกปากมหึมาที่กลืนสายหมอกดาวได้ทั้งหมอก คายเยื่อบางแปลกประหลาดสีเทาจางออกมา
ผิวของเยื่อนั้นแผ่กลิ่นอายโบราณที่แม้แต่กาลเวลายังถูกดูดกลืนเข้าไป ทันทีที่ปรากฏตัว พื้นที่รอบด้านเริ่มทรุดตัวอย่างรุนแรง พลังแก่นแท้แห่งพันโลกมหึมาพุ่งเข้าหาเยื่ออย่างคลั่งไคล้ ทว่าถูกประกายสีเทาจางบนผิวเยื่อสะท้อนกระเด็นออกไป
แม่ราชินีเหลือบเห็นเยื่อชิ้นนั้น เสียงเปลี่ยนโทนทันที
“นี่คือเยื่อแก่นแท้สิ่งวิเศษ! เถอะนัก เจ้าหาของต้องสาปเช่นนี้มาได้อย่างไร?”
บรรพชนยิ้มเหยเก อุ้งเล็บมาราโยกเยื่อสีเทาจางชิ้นนั้น ก่อเกิดพายุโกลาหลเต็มฟ้า
“สิ่งนี้หลงเหลือไว้จากยามที่พันโลกมหึมากำลังกำเนิด ทั่วทั้งจักรวาลหาชิ้นที่สองไม่ได้”