รุ่งเช้าวันที่สาม
ประตูห้องลับถูกเปิดออกจากด้านใน หลูหลินก้าวเท้าออกมา
เซียวเหยียนมารอคอยอยู่ภายนอกประตูแล้ว สวมชุดเกราะสีแดงเพลิง คาดกระบี่ไว้ที่เอว ใบหน้าเคร่งเครียด
“ได้เวลาออกเดินทางแล้ว”
หลูหลินพยักหน้า
ทั้งสองออกจากที่พำนัก มุ่งสู่ลานกลางดาวหลักแห่งแคว้นอู๋โดยตรง
ลานประลองยุทธ์นับพันลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ซ้อนทับกันเป็นชั้นเป็นแถว ปกคลุมแผ่นฟ้าไว้จนสุดสายตา
ลานประลองยุทธ์แต่ละแห่งเป็นแท่นเอกเทศ กว้างด้านละสามพันจั้ง ฐานแท่นสลักลายวงจรพลังงานเต็มพื้น ทั้งสี่มุมปักเสาหินสีทองสูงถึงหมื่นจั้ง ยอดเสาเรืองแสงตราสัญลักษณ์ของพันธมิตรเต๋า
ระยะห่างระหว่างแท่นแท่นแสนจะใกล้ชิด เมื่อมองขึ้นจากพื้นดิน ท้องฟ้าถูกแบ่งออกเป็นสะเก็ดดาวนับไม่ถ้วน
จตุรัสแน่นิ่งไปด้วยหัวของผู้คน ธงประจำแดนดาราต่าง ๆ โยกขึ้นลงท่ามกลางฝูงชน เสียงอึกทึกดังแทรกซ้อนเข้าสู่หูจากรอบทิศ
หลูหลินกวาดสายตาไปรอบหนึ่งอย่างคร่าว ๆ ย่อมไม่น้อยกว่าหลายแสนชีวิต
เซียวเหยียนเดินนำหลูหลินอยู่ข้างหน้า ลดเสียงลงพูด
“รอบแรกของการคัดเลือกคือศึกร้อยคนปะทะมั่ว สังเวียนหนึ่งแห่งยัดคนร้อยเข้าไป คัดออกเก้าสิบ เหลือสิบ”
“ชีวิตตายมิได้ทวงถาม”
“ข้าถูกแบ่งไปสังเวียนที่สี่สิบเอ็ด เจ้าอยู่ที่เจ็ดสิบสอง มิได้อยู่ด้วยกัน”
เซียวเหยียนหยุดฝีเท้า หันกายมาเผชิญ
“ท่านพี่หลู โปรดอย่าจมเรือตั้งแต่รอบแรกเลย”
“พวกเราวางเดิมพันหนักหน่วงเอาไว้มากมายนัก”