ชั่วขณะถัดมา การโจมตีจากกฎทั้งห้าสายพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
มาจากห้าทิศทาง ปิดกั้นช่องทางหลบหลีกของหลูหลินจนมิดชิด
หลูหลินลืมตาขึ้น จิตใจสั่นไหวเพียงครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาก็สูญสิ้นน้ำหนักไปทันที
นั่นคือวิธีใช้ใหม่ที่หลูหลินเพิ่งเข้าใจได้ไม่กี่วันมานี้ เมื่อกฎแห่งลมถูกปลุกใช้ ร่างกายของเขาในตอนนั้นกลายเป็นตัวลมเอง
กระดูกสันหลังทรุดเล็กน้อย กระดูกสะบักหุบเข้าหากัน ท่วงท่าทั้งร่างปรับเปลี่ยนเสร็จสิ้นในชั่ววูบ ระลอกผ่านรอยแยกระหว่างมังกรไฟกับหอกน้ำแข็งเยือกเย็น แล้วไหลลอดออกจากหมากกระดานแห่งความตายอย่างเฉียดฉิว
การโจมตีทั้งห้าปะทะกันอย่างกึกก้องกลางอากาศ
ระเบิดรุนแรงจนม่านควันจารจร ครั้นควันจางลง หลูหลินก็ยืนอยู่ห่างออกไปสิบก้าว
"เสื้อผ้าไม่แต้มแม้แต่คราบฝุ่น ช่างเป็นเช่นนี้เสมอ" หลูหลินในตอนนี้แม้แต่ชายเสื้อก็ยังไม่ทันจะสกปรก
ชายร่างกำยำผมแดงเห็นดังนั้น คิ้วขมวดมั่น
"เป็นไปได้ไง? มันหลบได้?"
อัครปราชญ์ผู้ปล่อยหอกน้ำแข็งทางซ้ายก็อึ้งงันตามกัน
ในเวลาสั้นเพียงนั้น หลูหลินกลับรับมือได้ทัน ทั้งวิธีใช้กฎแห่งลมแบบนี้ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นหลูหลินใช้เลยสักครั้ง
หลูหลินก้มหน้าตบฝุ่นบนชายเสื้อ สะบัดเศษน้ำแข็งบนแขนเสื้อซ้ายให้ร่วงหล่น
"ช้าเหลือเกิน แถมรูรั่วทั้งตัว" หลูหลินเห็นดังนั้นจึงเติมฟืนอีกหนึ่งก้อน ใช้ถ้อยคำรบกวนจิตใจคู่ต่อสู้
เป็นแน่ ชายร่างกำยำผมแดงแก้มแดงก่ำ ดวงตาแทบจะพ่นไฟ
ไม่ใช่เพียงผู้ล้อมสังหารหลูหลินทั้งห้าที่สายตาจับจ่ออยู่ที่เขาเท่านั้น บรรดาผู้เข้าแข่งขันที่กำลังรบกันอยู่รอบ ๆ ต่างก็มีอยู่จำนวนหนึ่งที่ใจลอยไปเมื่อการโจมตีทั้งห้าระเบิดกึกก้อง และได้เห็นกระบวนหลบหลีกของหลูหลินตั้งแต่ต้นจนจบ