คุณชายเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขาก้าวเดินขาถ่างวนรอบหลูหลินหนึ่งรอบ เชิดคางขึ้นสูงลิบ
“อย่าคิดว่าแม่ข้าให้เจ้าเป็นเด็กหนังสือประจำกายข้าแล้ว เจ้าจะมาอวดดีต่อหน้าข้าได้”
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย ลดเสียงลง พร้อมทำสีหน้าดุดันอย่างที่ตนคิดว่าน่าเกรงขาม
“รู้หรือไม่ ฟูจื่อก่อนหน้านี้ของข้า มีอยู่หลายคนที่ถูกข้าทำให้โมโหจนหนีกลับไป”
เขายืดอกน้อย ๆ สีหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ
“ข้ามีวิธีมากมายที่จะทำให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้!”
หลูหลินมองคุณชายเงียบ ๆ เกือบหลุดหัวเราะออกมา
นี่เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การอวดหรือ
ถึงกับทำให้ฟูจื่อหนีกลับไปได้ สมกับเป็นเด็กดื้อเสียจริง ความสนใจช่างแตกต่างจากคนทั่วไป
“แล้วหลังจากนั้นเจ้าโดนตีหรือไม่”
คำถามเรียบ ๆ ประโยคเดียวราวกับเข็ม จิ้มทะลุลูกโป่งที่คุณชายเป่าจนพองในพริบตา
สีหน้าอวดดีแข็งค้างไป
คุณชายทั้งอับอายทั้งโกรธ เตะก้อนหินข้างเท้ากระเด็นออกไป
“โดนตีแล้วอย่างไร!”
“เด็กบ้านไหนไม่เคยโดนตีสักสองสามหนบ้าง!”
แต่เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เห็นทีว่าการถูกฮูหยินตีหลายหนคงทำให้เขาจดจำฝังใจ
หลูหลินยิ้มมุมปาก แล้วพยักหน้า
“เช่นนั้นคราวหน้าหากคุณชายพบฟูจื่อที่ไม่ชอบอีก ข้ามีวิธีหนึ่ง”
“เป็นวิธีที่จะทำให้เขาเดินจากไปเองอย่างว่าง่าย ทั้งยังรับรองได้ว่าคุณชายจะไม่โดนตี”
คุณชายหันขวับมา ดวงตาเบิกกว้างกลมโต
“วิธีอะไร”
หลูหลินกลับไม่พูดต่อ เพียงยิ้มบาง ๆ
“ถึงตอนนั้นคุณชายก็จะรู้เอง”
ยังไม่ทันที่หลิวเฉวียนจะซักถามต่อ เขาก็เปลี่ยนเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ