ลานหน้าพระโรงไท้เหอ เงียบสนิทราวสุสาน
เวลาผ่านไปหนึ่งยามเต็ม
พิธีถามสวรรค์ดำเนินมาครบหนึ่งยามเต็มแล้ว
ตลอดประวัติศาสตร์หกร้อยปีของต้าเชี่ย สิ่งเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
หลิวกงเดินไปมาอยู่กับที่ คิ้วขมวดแน่น ใจระทวยอยู่ในทุกยก
ส่วนอู่เฉิงโหวที่ถูกองครักษ์เงาคุมขังอยู่ข้างกาย แม้ชีวิตจะกำลังจะดับดับ ใบหน้ากลับยังแสดงความเปรมปรีดิ์ที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน
ยังไงก็รู้แล้วว่าตนเองไม่มีทางรอด การฉุดหลูหลินลงไปพร้อมกันก็ถือว่าคุ้ม
“ดูท่าทาง หลูหลินคงฝ่ายไม่ได้แล้วสิน่า!”
“หือ ปฐมจักรพรรดิทรงเป็นผู้ใด จะมีหวังอะไรที่เด็กหนามปากอย่างหลูหลินจะต่อกร คราวนี้วิญญาณของมันคงถูกบดขยี้จนเป็นผงธุลีไปแล้วกระมัง!”
บนแท่นบัลลังก์มังกรเบื้องสูง นิ้วของจักรพรรดินีเจาหนิงภายใต้ฉลองพระองค์หงส์กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นางรับรู้ได้ชัดเจนว่าคลื่นพลังภายในม่านเวทถามสวรรค์ แรงกล้ายิ่งกว่าทุกครั้งทุกยุค
และเมื่อนางอยู่ท่ามกลางพิธีถามสวรรค์เช่นนี้ ย่อมเห็นกับตาตนว่า ความอาฆาตของปฐมจักรพรรดิเพ่งเล็งหลูหลินเป็นพิเศษ
หลูหลิน...
ยังไม่มีทางสู้ไหม?
และแล้วในชั่วขณะนั้นเอง!
ร่างของหลูหลินที่ยืนตัวแข็งทื่อกลางลานกว้าง แผ่ระเบิดแสงทองออกมาเป็นเพลี้ยง!
ประดุจดวงอาทิตย์เพลิงแลงขึ้นเหนือฟากฟ้า เจิดจรัสจ้าวจนหาที่มองมิได้
เหล่าข้าราชการทุกคนต้องปิดตาลงตามสัญชาตญาณ
เมื่อแสงสว่างจางหาย เหล่าทุกคนลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง หลูหลินก็ทยอยเปิดดวงตาขึ้นช้า ๆ
แววตาสะอาดโปร่ง แต่ใบหน้ากลับหนักอึ้งน่าขนลุก
ทั้งร่างสะเทือนจนแกว่งไปมา หากไม่ฝืนตัวไว้เต็มกำลัง เกือบจะล้มลงตรงนั้น
หยาดเหงื่อเย็นไหลอาบขมับไม่หยุด พลังลมหายใจอ่อนแรงยิ่งกว่าก่อนเข้าพิธีถามสวรรค์ถึงสามส่วน
รอยยิ้มของอู่เฉิงโหวและพวก ค้างคาอยู่บนใบหน้า
ในเมื่อหลูหลินที่เพิ่งมีสติกลับมา ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เห็นในพิธีถามสวรรค์ไหลย้อนกลับมาในสมองไม่หยุด
กระดูกแห้งของชาวเมืองหลินอานกว่าแสนคนที่เสียชีวิตอย่างทรมาน
ภาพสุดท้ายที่นางหลี่และหลูโห่วยังหนุ่มสาวพลีวิญญาณเป็นสื่อนำ ทุ่มชีวาคุ้มกันเขาเอาไว้
และความจริงที่ว่าปฐมจักรพรรดิทุกพระองค์ถูกกลืนกินต่อหน้าแท่นบูชาสีเลือด...