หลูหลินเงยหน้าขึ้น มองไปยังส่วนลึกของทะเลเหวรอย
ตรงนั้น กระแสโกลาหลหมุนวนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม กลุ่มเมฆสีเทาขาวบดบังทิศทางทั้งปวง รอยแยกของมิติราวกับแถบด้ายห้อยลอยอยู่ในห้วงอากาศ บ้างแคบเหลือเพียงให้คนหนึ่งลำผ่าน บ้างกว้างถึงหมื่นจั้ง ข้างในคือความมืดสนิทที่ทำให้ขนหัวลุก
ยิ่งลึกเข้าไป ยิ่งสัมผัสได้ถึงการเต้นของชีพอันเบาบางยิ่ง
เกาะแก่นแท้
สิ่งที่ทำให้ปฐมเต๋าแห่งสรรพเผ่าพันธุ์ต่างถูกตรึงรั้ง สิ่งที่ทำให้ทั้งทะเลเหวรอยตกอยู่ในความคลั่งไคล้ กำลังค่อย ๆ ก่อกำเนิดอยู่ ณ ส่วนลึกที่สุดของโกลาหลนั้น
หลูหลินถอนการสัมผัสกลับ บ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“เวลาร้อยปีช่างยาวนัก ฆ่าหมูไม่จำเป็นต้องรีบในชั่วขณะ”
“สิ่งเร่งด่วนบัดนี้...”
คือการฝ่าฝันขั้นอัครปราชญ์
พื้นฐานการบำเพ็ญด้านกฎของเขาก็อยู่ในระดับอัครปราชญ์แล้ว แม้จะมีวิธีคืนสู่ต้นกำเนิดเสริมพลัง แม้จะมีแกนดาวแสงจักรวาลไทโยวหนุนหลัง แต่โดยแก่นแท้แล้ว ความจุพลังและความลึกของกฎยังคงถูกเพดานที่ชื่อว่าอัครปราชญ์กดทับเอาไว้อย่างแน่นหนา
การต่อสู้เมื่อครู่พิสูจน์สิ่งหนึ่ง — ด้วยร่างกายและแก่นดาว เขาสามารถขยี้จอมเต๋าธรรมดา บดขยี้จอมเต๋าชั้นนำ กระทั่งข่มขู่ผู้ครึ่งก้าวอริยเต๋าได้
แต่นั่นไม่พอ ยังห่างไกลนัก
อาณาเขตกาลของแก่นดาวสิ้นเปลืองพลังมหาศาล ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ทุกการรบ
เตาหลอมสรรพสิ่งต้องอาศัยการกลืนกินพลังของศัตรูอย่างต่อเนื่องระหว่างต่อสู้เพื่อคงการหมุนเวียน ครั้นเจอคู่ต่อสู้จำพวกแรงกดดันแห่งกฎ ประสิทธิภาพการกลืนกินย่อมลดถอยลงมาก
ต้องฝ่าฝันสู่จอมเต๋าเท่านั้น
เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับจอมเต๋า ความจุพลังจะก่อเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ ความลึกของกฎย่อมเชื่อมโยงถึงกันยิ่งขึ้น และการหลอมรวมเสริมพลังของคืนสู่ต้นกำเนิดจะแสดงฤทธิ์ถึงขีดสุด