สามวันต่อมา ณ ด่านเยี่ยนเหมินกวน
สายลมทรายแห่งแดนเหนือพัดปะทะใบหน้าของหลูหลิน เย็นเยียบซึมซาบ
หลูหลินควบม้าหยุดยืน จ้องมองปราการใหญ่ที่ตระหง่านอยู่ไกลไป
บนกำแพงเมือง ธงของกองทหารใหม่ต้าเชี่ยโบกสะบัด ผิวกำแพงที่แตกด่างยังปกคลุมด้วยรอยเลือดจาง ๆ
ไม่นานก่อนหน้านี้ คดีโหดพิธีบูชาด้วยเลือดก็เคยเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้
หลูหลินมิได้พักอยู่ใต้หลัง ขี่ม้ารุดเข้าด่านไป บนถนนผู้คนเบาบาง มีบ้างเพียงไม่กี่คนก็ก้าวเดินรีบร้อน ใบหน้ายังคงจูงความหวาดหวั่นที่มิอาจปัดเป่า ทั้งก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร
ร้านค้าจำนวนมากปิดประตูสนิท บนบานประตูทับด้วยฝุ่นบาง ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เปิดกิจการมาช้านาน
หลังเหตุพิธีบูชาด้วยเลือด แม้ชาวเมืองที่เยี่ยนเหมินกวนยังมีชีวิตอยู่บ้าง แต่ก็เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ ทั้งเมืองจมอยู่ใต้ความเงียบงันราวดั่งเมืองร้าง
หลูหลินมิได้ชะลอฝีเท้า มุ่งตรงไปยังค่ายทหาร
"หยุด!" ทหารยามหน้าประตูค่ายตะโกนขึ้นเสียงดัง ครั้นเหลือบเห็นว่าผู้มาคือหลูหลิน ทุกคนก็ชะงักพร้อมกัน
สะบัดอกตรง กระทำวงศ์ทหารอย่างมาตรฐานต่อหลูหลิน
"กระหม่อมน้อยพบท่านหลู!" เสียงยามตื่นเต้น แฝงความตึงเครียด
หลูหลินลงจากหลังม้า โยนบังเหียนให้ทหารคนหนึ่ง มิได้เอ่ยวาจาใด ก้าวเดินเข้าไปในค่าย
เขารู้สึกได้ว่าสายตาของทหารทั้งหลายเบื้องหลัง ยังตกอยู่บนแผ่นหลังของตนไม่วางตา
ตนจากไปได้เพียงใด แล้วเหตุใดจึงเปลี่ยนแปลงไปมากมายถึงเพียงนี้?