ปฐมเต๋าโจวจี้ผู้ถูกปฐมเต๋าสังหาร สิ้นชีพมาแล้วชั่วนิรันดร์กาล แต่ความเกลียดชังมิได้จางหาย ดวงวิญญาณที่เหลือรอดหลบซ่อนอยู่ในกระดูกหลัง รอคอยมาชาติภพไม่รู้กี่เวียน
กาลวันนี้ หลูหลินเป็นฝ่ายเจตนาปลูกรากของเมล็ดกฎแห่งเวลา ลงลึกเข้าไปในชั้นในสุดของกระดูกหลัง การกระทำนี้เทียบดังการเปิดประตูให้ดวงวิญญาณอาถรรพ์นั้น
ดวงวิญญาณมิได้ลังเล พุ่งเข้าหาแก่นวิญญาณของหลูหลินโดยตรง หวังลบล้างจิตสำนึก เพื่อยึดร่างฟื้นคืนชีพ
ความเกลียดชังสีเขียวเข้มอาละวาดในทะเลญาณ ทุกแห่งที่ผ่าน โครงร่างที่หลอมรวมจากสิบสามกฎสั่นคลอนอย่างรุนแรง
ตราจิตของดวงวิญญาณนั้น แม้จะสูญสลายไปเกือบทั้งหมดตลอดนิรันดร์กาล แต่แม้เหลือเพียงเส้นด้ายเดียว ก็ยังคงเป็นสิ่งในระดับปฐมเต๋า
ขอบทะเลญาณเกิดรอยแตก ยอดอ่อนของเมล็ดกฎแห่งเวลาที่เพิ่งผลิถูกความเกลียดชังสีเขียวเข้มพันรัด เริ่มเหี่ยวแห้ง
“หนูน้อย! ไม่ต้องฝืนต้าน ผู้ใดได้เห็นนามแท้จริงของข้า ย่อมไม่ตกอยู่ในวัฏสงสาร ผู้ใดกล่าวสรรเสริญนามองค์ข้า ย่อมได้รับชีวิตอมตะ!”
คลื่นจิตสีเขียวเข้มพุ่งกระแทกศูนย์กลางทะเลญาณระลอกแล้วระลอกเล่า ทุกระลอกบรรจุเศษเจตจำนงอันหลงเหลือของปฐมเต๋า บดขยี้ลงบนวิญญาณโดยตรง
หากเป็นอัจฉริยะแห่งฟ้าผู้ใดในขั้นเดียวกัน ระลอกแรกเพียงระลอกเดียวก็เพียงพอจะทำให้วิญญาณแตกสลาย
ทว่าหลูหลินมิได้ถอย ในทะเลญาณ แสงสามสีคือดำ ทอง เงิน และขาวระเบิดออกอย่างกึกก้อง
โครงร่างสิบสามกฎที่หลอมรวมกันมั่นคงหลังรับระลอกแรก แล้วต้านการโจมตีระลอกถัดมาของดวงวิญญาณไว้อย่างหนักแน่น
“ชีวิตอมตะ? แล้วเจ้าล่ะ เหตุใดจึงตายลง?”
ความเกลียดชังได้ยินดังนั้นย่อมโกรธเกรี้ยวทันที ดวงวิญญาณส่งเสียงคำรามหลัวแหลม ความเกลียดชังทั้งหมดประสานกันเป็นดาบยาวสีเขียวเข้มเงาหลอก