เงาลวงตนสิบได้ขยับตัว
เงาลวงตนามที่อยู่หน้าสุดลงมือเป็นคนแรก ดาบยาวในมือฟาดฟันออกขวาง
ดาบยาวยังมาไม่ถึง หลูหลินกวาดญาณออกไปครั้งเดียวก็รู้สึกได้ว่าความผันผวนของกฎบนตัวดาบไม่ปกติ
มันไม่ใช่มรรคาโลหะที่บริสุทธิ์
ม่านตาของหลูหลินเบิกเล็กลง ในดาบฟันนั้น “ความแข็งกระด้าง” ของมรรคาโลหะถูกแยกออกมา แล้วปลูกถ่านเข้ากับคุณสมบัติ “ทะลุทะลวง” ของกฎสายฟ้าโดยเฉพาะ
ใบมีดผ่านไปที่ใด ในอากาศก็เกิดเสียงประกายไฟฟ้าแตกเป็นสายๆ ดังเป๊กปั๊ก แต่นั่นมิใช่การโจมตีด้วยสายฟ้าธรรมดา
หากแต่เป็นความแข็งกระด้างผสานการทะลุทะลวง
คุณสมบัติเดี่ยวของกฎสองชนิดที่ต่างกันถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน ผลที่เกิดขึ้นมากกว่าการซ้อนทับกฎอย่างง่าย ๆ อย่างเทียบกันมิได้
ความคมของโลหะมอบโครงสร้างแทงทะลุ ความเร็วของสายฟ้ามอบตัวกลางนำส่ง เมื่อรวมเข้าด้วยกัน พลังของดาบฟันนี้ย่อมมิใช่เพียงหนึ่งบวกหนึ่งเท่านั้น
หลูหลินเอียงกายหลบหาย เพลงดาบไถผ่านข้างซี่โครงลับตา ฉีกช่องแตกยาวครึ่งวาขึ้นในห้วงอากาศเบื้องหลัง
ทันใดนั้น เงามืดร่างที่สองก็ออกมือ
เงาปราณธาตุน้ำผลักฝ่ามือคู่ออก ลมฝ่ามือประกอบด้วยไอน้ำเย็นเยียบ แต่ท่าสังหารที่แท้จริงมิได้อยู่ในลมฝ่ามือนั้น
หลูหลินรับรู้ได้ว่าคุณสมบัติ “ซึมซาบ” ของมรรคาธาตุน้ำถูกดึงออกมา ฝังเข้าไปในเส้นทาง “พับทับ” ของกฎแห่งมิติ
กระแสพลังฝ่ามือหายไปต่อหน้าหลูหลิน
เมื่อปรากฏอีกครั้ง ก็อยู่หลังเขาเพียงสามชุบแล้ว
นี่มิใช่การเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา ทั้งมิใช่การฉีกอวกาศ หากคือ “การแทรกซึม” ผสานกับ “การพับอวกาศ”
คุณสมบัติแทรกซึมของน้ำทำให้การโจมตีลอดผ่านรอยแคบแห่งมิติ ส่วนการพับมิติก็ช่วยย่นระยะทางในการส่งผ่านลง
เทียบกับวิธีพับช่องว่างเสมือนในชั้นที่หนึ่งแล้ว แบบนี้ละเอียดลออกว่ามาก
หลูหลินโค้งหลังเล็กน้อย กระแสลมจากฝ่ามือพัดผ่านเหนือท้ายทอย คลื่นพลังที่เหลือจากกฎเฉียดหนังศีรษะผ่านไป
ในส่วนลึกของทะเลญาณ วิชา“คืนสู่ต้นกำเนิด”เคลื่อนไหวไปเอง ท่ามกลางการโจมตีของเงาลวงสิบประการนี้ หลูหลินจับได้ซึ่งสิ่งที่เขาค้นหามาตลอด