เจี้ยนอี้เห็นหลูหลินก้าวเท้าเข้ามาข้างหน้า รูม่านตาสีเงินขาวหดเกร็ง นับเป็นการเข้าโจมตีครั้งแรกของหลูนับแต่การต่อสู้เริ่มขึ้น
เจี้ยนอี้เคยวิเคราะห์ย้อนคู่ต่อสู้ในอดีตของหลูมาแล้ว ทุกครั้งที่หลูเป็นฝ่ายลงมือเอง มักปิดฉากการต่อสู้ได้ด้วยหมัดเดียวเสมอ
หรือว่าเขาคิดว่าตนเองก็รับหมัดนั้นไม่ไหวเหมือนกัน?
เจี้ยนอี้หัวเราะในใจเบา ๆ กระบี่เงาสังหารทั้งเจ็ดเล่มพุ่งออกพร้อมกัน
เสาแสงสีเงินขาวเจ็ดสายเจาะทะลุอวกาศภายในอาณาเขตจากเจ็ดทิศ สามเล่มจากแนวหน้า สองเล่มจากสองปีก และสองเล่มจากเบื้องบน
วิถีประชิดข้ามกันครอบคลุมเส้นทางที่หลูหลินจะหลบหลีกได้ทั้งหมด
เผชิญหน้ากับการโจมตีเต็มฟ้าของเจี้ยนอี้ หลูหลินมิได้หยุดก้าว ชกหมัดเดียวเข้าหาเล่มทั้งสามด้านหน้าตรง ๆ
ที่เหลืออีกสี่เล่ม เลือกรับด้วยร่างกายล้วน ๆ
กระบี่เงาทั้งสี่ประทับเข้าที่แผ่นหลัง บ่า และหัวกระหั่นของหลูหลินพร้อมกัน
รัศมีสีทองอ่อนแตกกระจายตรงจุดที่ถูกประทับ รอยแผลจากกระบี่สี่แผลฉีกขาดบนผิวกาย ลึกยิ่งกว่ารอยใด ๆ ในหนึ่งพันสองร้อยเล่มก่อนหน้า เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าผิวถูกเปิดออกเป็นแผล
เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากรอยแผลสองแผลบนแผ่นหลัง
ตลอดการต่อสู้ทั้งฉาก นับเป็นครั้งแรกที่หลูหลินเลือดตก
บทสนทนาบนม่านแสงครึกโครม
"เลือดออกแล้ว! หลูเลือดออกแล้ว!"
"เจ็ดกระบี่จากอาณาเขตบีบอัดในที่สุดก็ทำให้เลือดออกได้แล้ว!"
"แต่เขาไม่สนกระบี่สี่เล่มข้างหลังเลย! เขาพุ่งเข้าหาสามเล่มด้านหน้า! จะทำอะไรกันแน่?"
หลูหลินมองข้ามบาดแผลไปโดยสิ้นเชิง ราวกับไม่ใช่เรื่องของตน หมัดขวาเปล่งกฎธรรมชาติสี่ชนิดสว่างวาบสลับกัน ทั้งแขนบวมขึ้น
หมัดเดียวประทับลงตรงจุดบรรจบของกระบี่เงาทั้งสามด้านหน้า
พลังสังหารพุ่งทะยานออกมา ไหลย้อนขึ้นตามลำตัวกระบี่ทั้งสามเล่ม ซึมลึกเข้าสู่ภายในของกระบี่