ลึกเข้าไปในแกนกลางของค่ายกลพิธีบูชาด้วยเลือด
หลูหลินกับจักรพรรดินีเจาหนิงเพิ่งก้าวเข้ามา ก็ถูกพลังสีเลือดไร้ขอบเขตกลืนกินจนสิ้นซาก
รอบด้านคือเสียงครวญครางเสียวแทะระลึกของวิญญาณอาฆาตนับหมื่นนับแสน ที่ไม่หยุดหย่อนจะเฉือนขวัญและจิตวิญญาณ
หลูหลินกัดฟันแน่น ตั้งสติบังคับแผงทรายแม่น้ำเก้าในโมงแห่งปัญญาอย่างบ้าคลั่ง ปรารถนาจะกลืนกินพลังบูชาด้วยเลือดนี้
แต่นายเป็นเพียงผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นมหาปราชญ์เท่านั้น
พลังนี้ ไกลเกินกว่าขีดจำกัดที่หลูหลินจะรับไหว!
“เอือกอั๊ก!”
หลูหลินบีบเสียงครางในคอ เส้นเอ็นในกายเริ่มรับแรงปะทุร้อนไม่ไหว ปราณอักษรสีทองผสมปนเลือดแทรกซึมออกมาจากเส้นเลือดฝอย
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ก่อนที่ค่ายกลบูชาด้วยเลือดจะดูดกลืนเขาจนแห้งเป็นดิน เขาก็จะระเบิดสูญสิ้นทั้งกายเสียก่อน!
จักรพรรดินีเจาหนิงมองท่าทีทรมานของหลูหลิน นัยน์ตานกฟ้ามือวาบด้วยแรงกังวล ไร้แม้แต่จะลังเล นางยื่นมือหยกงามวางลงที่หลังหัวใจของหลูหลิน
ปราณอักษรอันเจ้านายอันกว้างใหญ่บริสุทธิ์ ไหลผ่านเข้าสู่กายหลูหลินอย่างไม่ขาดสาย!
หายใจของทั้งสอง ณ วินาทีนี้ ผสานเป็นหนึ่งเดียวสิ้นซาก
สีหน้าของจักรพรรดินีเจาหนิงซีดจางลงทีละน้อย ลมหายใจก็อ่อนแรงตามไปด้วย แต่แววตากลับมั่นคงยิ่งกว่าที่ใด
“หลูเกอ อย่าตายไป...”
เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ ใจหลูหลินสั่นคลอน ขณะเดียวกันก็รับรู้ถึงปราณอักษรที่จักรพรรดินีเจาหนิงถ่ายทอดมา กระแสอบอุ่นไหลท่วมไปทั่วเส้นเอ็นเส้นเลือดทั่วกาย เส้นเอ็นที่เกือบพังทลายยังสถิตมั่นคงเป็นการชั่วคราว
ทว่าก็ยังเป็นเพียงน้ำหนึ่งถ้วยที่ช่วยไฟทั้งเผาไม่ได้
ขณะนั้นเอง!
แผงทรายแม่น้ำเก้าที่เคยเงียบงัน บัดนี้ระเบิดความสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน!
หึ่ง!
เงาสยุมพระวรกายไร้นับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกจากแผงทราย ลอยวนรอบกายหลูหลิน
เสียงพูดที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกไกลนัก ทั้งหลายดังก้องขึ้นในโมงแห่งขวัญของหลูหลิน ข้ามผ่านเส้นแบ่งแห่งชีวิตและความตาย
“ท่าน พวกกระหมอมมาช่วยท่านแล้ว!”
นัยน์ตาหลูหลินแดงก่ำขึ้นในทันที
นี่คือวิญญาณผู้สิ้นชีพนับล้านแห่งเมืองเยี่ยนเหมิน!
ความยึดติด ณ วินาทีนี้ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น!