ยามดึก ในห้องหนังสือแห่งตำหนักซู่อ๋อง
“โคม โคม” เจ้าเหมิงเคาะประตูเบา ๆ ไม่กี่ครั้ง
“เข้ามา”
ได้รับอนุญาตแล้ว เจ้าเหมิงจึงผลักประตูเข้าไป แวบตากวาดมองรอบ ๆ อย่างระแวงระไวก่อน แล้วจึงหลับประตูปิดสนิทด้วยหลังมือ
เดินมายืนตรงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือของซู่อ๋อง ใบหน้าขรึมเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย
“ท่านอ๋อง ดาบอย่างหลูหลินคนนี้ ยังถือไว้ได้อยู่จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ซู่อ๋องเงยหน้าขึ้น ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา
“เจ้าคิดว่า ตั้งแต่แรก เปิ่นหวังตั้งใจจะถือหลูหลินเอาไว้หรือ”
คำถามกลับของอ๋องทำให้เจ้าเหมิงอึ้งงัน
ขมวดคิ้วถามว่า “แต่ท่านอ๋อง ตระกูลเชียนถูกข่มขู่ตบตีมาจนสาหัสแล้ว ถ้ายังปล่อยให้หลูหลินค้นหาต่อไป คงจะ…”
ยังพูดไม่จบ ก็ถูกซู่อ๋องยกมือตัดบทเสียก่อน
“ดาบอย่างหลูหลินนั้น เป็นของฝ่าบาทมาแต่ไหนแต่ไร มิใช่ของเปิ่นหวัง”
“เปิ่นหวังทำได้เพียงยืมมันใช้เท่านั้น”
เจ้าเหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เปิดปากอย่างลอบสำรวจ “ความหมายของท่านอ๋องคือ พอใช้แล้วเสร็จ ก็ให้…”
ว่าแล้วก็เงยมือขึ้นฟาดคอตัวเอง เป็นท่าตัดคอ
ซู่อ๋องส่ายหน้า
“ไม่ ถ้าหลูหลินตายในมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือ สิ่งแรกที่ฝ่าบาทจะสงสัยก็คือเปิ่นหวัง”
“สิ่งที่เปิ่นหวังปรารถนา คือให้หลูหลินฝึกกองทัพใหม่เสร็จแล้ว ยกเลิกไปเอง”
เจ้าเหมิงจึงเข้าใจเจตนาของซู่อ๋อง “ท่านอ๋องตั้งใจให้เขาสืบให้กระจ่างเรื่องตระกูลเชียน ข่มขู่ตระกูลใหญ่แห่งมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วจึงอ้างเหตุบุญยิ่งใหญ่จนแผ่คลุมเจ้าผู้ครองแผ่นดิน ให้ฝ่าบาทย้ายเขาออกไป ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”