หวงกวนฟังจบแล้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้ยิ่งกว่าที่คิดไว้อีกไร้สาระ
“ถึงกับก้มหัวให้คารวะ? ถึงกับยกย่องเป็นมิตรแท้?”
หวงกวนย่นหน้าพร้อมใบหน้าที่ไม่เชื่อถ้อยคำของหหลูเหิงเสียแม้แต่น้อย “หลางหริง เจ้ากำลังเล่นตลกอีกแล้วสินะ”
หูอีเตานั้นเป็นผู้ใดกัน?
จิตดุจเหล็กกล้า ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่กลัวเลือดเนื้อ
แม้ถูกแผนการของจั่วจือหลอกใจจนหวั่นไหว ก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมจำนนง่ายดายเช่นนี้
การยกย่องเป็นมิตรแท้นั้นพอเข้าใจได้ แต่การก้มหัวให้คารวะ ช่างเกินเลยไปมาก
หวงกวนเข้าใจว่าหหลูเหิงกำลังเล่นตลก กำลังจะเอ่ยต่ออีกสักหลายคำ
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหหลูเหิงกลับจางหายลงช้า ๆ เขาส่ายศีรษะ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังน่าเกรงขาม
“จิ่งหมิง ข้ามิได้เล่นตลก”
จากนั้นหหลูเหิงก็เล่าเหตุการณ์ที่โรงเตี๊ยมจวยเฟิงในคืนนี้ โดยเลือกเฉพาะแก่นสำคัญ กระชับไร้คำเก้อ
“จั่วจือใช้บัญชีคอร์รัปชันของการขนส่งทางน้ำกดดันหูอีเตาจนสยบ จากนั้นจึงเสนอความร่วมมือใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้หูอีเตาพึงพอใจยินยอมอยู่ ณ ที่นั้นเอง....”
หวงกวนกับจางเซิ่งงต่างฟังจนตาค้างปากค้าง
ยิ่งเมื่อได้ยินสองคำว่า “กิจการขนส่งทางน้ำสายใหม่” กับ “อสังหาริมทรัพย์ท่าเรือคลอง” สีหน้าทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความงุนงง
“กิจการขนส่งทางน้ำสายใหม่? อสังหาริมทรัพย์ท่าเรือคลอง? ความหมายมันคืออะไรกัน?”
จางเซิ่งงเกาศีรษะ สองคำนี้แยกกันวางเขาก็เข้าใจ แต่พอรวมกัน กลับดุจหนังสือสวรรค์ที่อ่านไม่ออก
หวงกวนก็เช่นกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมนงุนงง ทั้งที่เขาภูมิใจว่าอ่าวเต็มทรวงด้วยตำราหมื่นเล่ม หนังสือหลากหลายประเภทก็อ่านมาไม่น้อย
กิจการขนส่งทางน้ำสายใหม่นั้น ยังพอคิดออกบ้าง ก็หาได้มีอะไรพิเศษ หากแต่เป็นก๊กเรือขนส่งเปลี่ยนเปลือกเปลี่ยนโฉมเท่านั้น