ออร์มีร์คำรามลั่น ร่างยักษ์ร้อยศอกฝืนดันร่างลุกขึ้นยืนท่ามกลับแรงกดดันของพายุหายนะ
กระบี่รุ่งอรุณที่แหลกสลายถูกประเสริฐราชาเหนี่ยวไว้แน่นด้วยสองมือ
“พวกเศษสวะเผ่ามนุษย์! มันคือสิ่งใดจะมาเหยียดมองเปิ่นหวัง!”
ราชายักษ์เผาความเป็นเทพสุดท้ายของตน กระบี่รุ่งอรุณระเบิดแสงจ้าล้นตา ฉีกทะเลเพลิงที่ปกคลุมแผ่นฟ้า ฟันตรงเข้าหาศีรษะของเจ้าจิ้น
ดาบนี้ รวบรวมรากฐานทั้งปวงของแท้ลำดับชั้น 0เอาไว้โดยครบถ้วน
เจ้าจิ้นค่อย ๆ เงยมือขึ้น ฝ่ามือหงายรับ
คมดาบของกระบี่รุ่งอรุณ หยุดค้างไว้กลางคัน ณ ห่างจากศีรษะของเจ้าจิ้นเพียงสามชุ่น
ก้าวต่อไปไม่สามารถก้าวเข้ามาได้แม้เพียงเสี้ยวเม็ดฝุ่น
ออร์มีร์แหงนดวงตาเดียวที่แดงช้ำไปด้วยเส้นเลือด ปลุกเทพพลังอย่างหลังพันหลังหมาย แต่กระบี่ยักษ์กลับแม้แต่จะขยับเพียงเส้นเดียวก็ไม่สำเร็จ
“ยามเก่า...”
แคร่ก!
ริ้วรอยแตกร้าวปรากฏขึ้นทั่วผิวกระบี่รุ่งอรุณ
มิช้า กระบี่ทั้งเล่มแตกร้าวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นฝนแสงหลั่นไหลเต็มแผ่นฟ้า
เจ้าจิ้นงอนิ้วดีด ด้ายแห่งหายนะพุ่งออกจากปลายนิ้ว แทงทะลุดวงตาเดียวของออร์มีร์แลบด้วย
พลังหายนะระเบิดเกรียงไกรภายในกะโหลกของราชายักษ์
วิญญาณถูกสับเป็นเสี่ยงล่องหนหายไป ร่างเทพร้อยศอกขยุ้มอยู่กับที่ แล้วเสียหายถล่มลงมา
แกนเทพของยักษ์ที่เปล่งรัศมีรุ่งอรุณ ถูกด้ายหายนะดึงร่างออกมาจากกายอย่างไร้ความปรานี ร่วงลงสู่หัตถ์ของเจ้าจิ้น
ออร์มีร์ สิ้นแล้ว
ลิลิธบรรพชนแห่งตระกูลเลือดตะโกนหวีดแหบดังสนั่น
หนี!
ต้องหนี!
ลิลิธไม่เหลือแม้เงาแห่งความคิดจะต่อกร ร่างเทพระเบิดสลาย กลายเป็นทะเลเลือดไร้ขอบเขต
ทะเลเลือดม้วนคลึงพยายามฉีกห้วงอากาศ เพื่อหลบหนีกลับสู่ที่ราบรกร้างตะวันออก
“มาแล้วก็อยู่ให้ครบ จะรีบหนีไปไหน”
เจ้าจิ้นเอ่ยเสียงเรียบเย็น มือซ้ายกุมแผ่นหินผูกเดือดไว้แน่น
แนวคิดเรื่องมิติแห่งกาลถูกบังคับให้คลาดเคลื่อน
มิติแห่งแผ่นดินก้นสมุทรเหนือสุดถูกพลิกกลับทันที
ทะเลเลือดที่แผ่ขยายออก ถูกพลังอำนาจสิทธิ์ที่ขัดขืนมิได้บีบอัดเข้าจากภายนอกสู่ใน