“หมอกสีทองนั่นคือพลังแก่นแท้ของจักรวาลที่แปรสภาพเป็นรูปธรรม”
“เข้มข้นจนตาเปล่ามองเห็นได้ ดาวหลักทั้งดวงถูกพลังแก่นแท้ห่อหุ้มไว้ บำเพ็ญที่นี่เพียงหนึ่งวัน ย่อมเทียบเท่าการบำเพ็ญหนึ่งปีในโลกเล็กบางแห่ง”
“แน่นอน ราชวงศ์เซียวข้าก็มีสถานที่บำเพ็ญเช่นนี้เช่นกัน เพียงแต่ไม่อาจทำได้เหมือนแคว้นอู๋ที่คลุมทั้งดาวได้”
เซียวเหยียนปรากฏตัวขึ้นข้างหลูหลิน อธิบายจบก็เปลี่ยนน้ำเสียง
“เพียงแต่ หากศึกบุตรสวรรค์รุ่นนี้ไม่อาจทำผลงานที่เป็นแหล่งพลิกเชื้อแพร่ได้แล้ว......”
ขณะกล่าว นางจ้องสังเกตท่าทีของหลูหลินอย่างละเอียด แต่กลับไม่ได้สิ่งที่ต้องการ จึงถอดใจในใจเงียบ ๆ
............
แม่เรือเริ่มลดความเร็ว เข้าสู่เส้นทางนำของท่าเรือชายขอบนอก
ท่าเรือกว้างใหญ่เกินคาดคะเนของหลูหลินเสียจริง
จากหน้าต่างข้างเรือมองออกไป เขตจอดเรือทอดยาวสุดสายตา เรือรบขนาดมหึมานับพันลำเรียงรายบนที่จอด ทรงตัวต่างกันไป ตราอารามบนลำเรือบ่งบอกสังกัดอำนาจของแต่ละแดนดารา
บางลำเรือดำมืดทั้งลำ ผิวเรือเวียนวนด้วยลายกฎธรรมชาติสีแดงมืด กระบอกปืนใหญ่ที่ยื่นออกจากหัวเรือใหญ่เสียจนกลืนภูเขาทั้งลูกได้
บางลำเรือเปลือกใสประหยัดเหลือเกิน มองเห็นระบบวนเวียนพลังหมุนไหลภายใน ทั้งลำเรือช่างเป็นองค์วิเศษชิ้นหนึ่งจริง
เซียวเหยียนเห็นหลูหลินแสดงความอยากรู้ จึงเอื้อมือชี้ไปยังเรือสีน้ำเงินเข้มลำหนึ่งบนที่จอดเบื้องซ้าย ที่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อยแต่กลับแผ่บาริมีน่าพรึ่ง
“เห็นลำนั้นหรือไม่ เรือแม่ระดับจี วัสดุตัวเรือนั้นเองคือโลหะผสมที่หลอมจากองค์วิเศษระดับจอมเต๋า รับหมัดเต็มแรงของจอมเต๋าก็ไม่แตกฉาน”
หลูหลินกวาดสายตาผ่าน แล้วเหลือบมองไปยังจุดไกลกว่านั้น