แผ่นดินและฟ้าคือกรงขัง?
เหล่าเซียนล้วนหลุดพ้นไปแล้ว?
หลูหลินรู้สึกได้เพียงว่าโลกทัศน์ของตนถูกพลิกคว่ำลงในวินาทีนี้!
ตลอดมาทุกคนล้วนเชื่อว่าขั้นปรมาจารย์อักษรคือจุดสิ้นสุดของการบำเพ็ญในแผ่นดินนี้
เหล่าเซียนคือปราชญ์ผู้เก่าก่อนที่ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องแผ่นดินแห่งนี้
แต่บัดนี้ หลีหวงกลับบอกเขาว่า ทั้งหมดนี้คือความผิดพลาด!
โลกที่พวกเขาอาศัยอยู่ แท้จริงแล้วคือกรงขังเสียนี่!
ส่วนเหล่าเซียนที่ถูกสักการะนับสิบชั่วอายุคน ก็เป็นเพียงนักโทษที่หลบหนีกรงขังสำเร็จเท่านั้น!
“เจ้ากำลังเหลวไหล!” จักรพรรดินีเจาหนิงได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยปฏิเสธเสียงเฉียบ
“หากเหล่าเซียนยังไม่ตาย หากพวกเขาเพียงหลุดพ้นไป เหตุใดนับพันปีมาแล้วจึงไม่มีผู้ใดในโลกอีกเลยที่สำเร็จเป็นเซียนได้? เหตุใดวิถีธรรมที่พวกเขาสืบทอดไว้จึงส่วนใหญ่บกพร่องไม่สมบูรณ์ ไม่มีผู้ใดสืบทอดได้จริง?”
ใช่แล้ว!
หากเส้นทางสู่การเป็นเซียนยังไม่ขาดสะบั้น เหตุใดนับพันปีผ่านไป แม้ครึ่งก้าวอัครปราชญ์ก็ยังเล็นน้อยนัก?
เงาร่างหลีหวงได้ยินดังนั้น สายตาจึงหวนกลับมาหยุดอยู่ที่จักรพรรดินีเจาหนิงอีกครั้ง
“เช่นนั้นแหละ จึงพิสูจน์ว่าถ้อยคำของเจิ้นมิได้เป็นเท็จ”
“เพราะพวกเขาล่วงออกไปจากขั้นนี้แล้ว ธรรมชาติย่อมไม่มีผู้สืบต่อคนใดในกรงขังแห่งนี้ ไปถึงระดับที่พวกเขาเคยยืนอยู่ได้อีก”
“กบในก้นบ่อ จะเข้าใจความกว้างใหญ่ของฟ้าได้อย่างไร?”
เอ่ยจบ เขามิได้แยแสจักรพรรดินีเจาหนิงที่ใบหน้าซีดขาว หานกลับหันไปมองหลูหลิน
“ส่วนแก่นแห่งพลังที่สถิตอยู่ในกายเจ้า สิทธิวิเศษจิ่วซานเหอนั้น คือหนึ่งในกุญแจที่เหล่าเซียนทิ้งไว้เมื่อคราวฝ่าฝืนกรงขังในครั้งนั้น”
กุญแจ!
จิตใจหลูหลินสั่นคลอนอย่างรุนแรง!