ผู้ไท่ซูพยักหน้าเบา ๆ เหลือบมองเซียวเทียนจุนอย่างเยือกเย็น ก่อนหลับสายตาลงที่ที่พำนักของไช่เหรียย
“รอบสิบเป็นการคัดเลือกที่พันธมิตรเต๋ารับรอง ผู้เข้าแข่งขันย่อมอยู่ใต้คุ้มครองของราชวงศ์แว่นแคว้นอู๋ตลอดกำหนดการแข่งขัน”
“แดนดาราชางหมิงละเมิดกฎเหล็ก ว่าจ้างฆาตกรสังหาร ถึงขนาดประมุขดาวระยะลงมือเอง”
“แต่นี้สืบไป แดนดาราชางหมิงถูกห้ามลงแข่งถึงสามฤดูกาล ปรับสิทธิ์โอวาททรัพยากรทั้งสิ้นของปีนี้”
“ส่วนประมุขดาวระยะชางหมิง พันธมิตรเต๋าจะเรียกสอบโทษเสียเอง”
ม่านแสงเบื้องหน้า กระแสข้อความลอยระเบิดอีกครั้ง
“ห้ามลงแข่งสามฤดูกาล! แดนดาราชางหมิงจบสิ้นแล้ว!”
“สิทธิ์โอวาททรัพยากรถูกปรับล้างหมดสิ้น อีก 1500 ปีต้องกินลมเหนือกินฝนตะวันตกเสียแล้ว!”
“สมน้ำหน้า! ใช้วัตรทำลายล้าง ว่าจ้างฆาตกร ประมุขลงมือเอง หน้าตาเสียหมดแล้ว ควรถูกลงโทษเพียงนี้!”
“คนพื้นถิ่นกลับถูกครึ่งก้าวปฐมเต๋าคุ้มกันด้วยตัวเอง นี่อะไรกัน?”
“เพราะเหตุใด? คนพื้นถิ่นคนหนึ่ง มีมูลค่าอะไรให้บรรพชนไท่ซูต้องออกหน้าเอง?”
ผู้ไท่ซูก้าวเดินบนซูคง เหินจากเหนือม่านฟ้าแล้วลดลงมาช้า ๆ
ทุกก้าวย่ำที่ประทับลง ซูคงใต้เท้าย่อมเยือกแข็งกลายเป็นรูปธรรมเอง
เซียวเหยียนลุกขึ้นจากพื้น ขาทั้งสองยังคงอ่อนปวกเปียก เมื่อเห็นผู้เฒ่าเหินเดินมายังด้านนี้ เข่าจึงงอลงอีกครั้ง แต่ก็ฝืนทรงตัวเอาไว้ได้
หลูหลินยืนอยู่ที่ประตูห้องลับ สบตากับบรรพชนไท่ซูโดยตรง
หากแต่ผู้ไท่ซูกลับเปลี่ยนจากท่าทีเรื่อยเฉื่อยเมื่อครู่ กลับแสดงรอยยิ้มหาได้ยากยิ่งต่อหลูหลิน
“อยู่ใต้ความกดดันแห่งอริยเต๋ายิ่งไม่ถอยยิ่งก้าวหน้า ยังอาศัยสวี้นั้นเข้าสู่กฎแห่งแรงโน้มถ่วงได้”
“ไม่เลว เจ้าเป็นตัวแทนของแดนเทพนิรันดร์อู๋ไปยังแคว้นเหยากวง ข้าพอควรตั้งความหวังไว้”
ท่าทีนั้นดุจผู้ใหญ่ที่เมตตาผู้น้อย หลูหลินจึงประสานมือคารวะทันที ด้วยท่าทีเคารพนบนอบ
“ขอบพระคุณท่านผู้เฒ่าที่เมตตาเสด็จมาช่วยไว้”
แต่ในใจกลับลับคำนวณไม่หยุด ประมุขดาวระยะชางหมิงจากฉายภาพถึงการลงมือใช้เวลาไม่ถึงสิบกว่าลมหายใจ เซียวเทียนจุนเหินข้ามภพมาก็ตอบสนองเกือบพร้อมกัน