ภายในคลังสมบัติ เบื้องหลังประตูอักษร 'จิต'
หลูหลินเดินฝ่าหมอกไป รู้สึกราวกับวิญญาณของตนถูกยืดออกไปไม่มีปลาย แล้วถูกบีบอัดลงจนแน่นิ่ง
ในหมอกนั้น เงาภาพลวงตายิ่งชัดเจนขึ้นทุกที นั่นคือทุกสิ่งที่เขาเคยผ่านมา คือความยึดติดที่ลึกที่สุดในจิตใจของเขา
บิดามารดา เสิ่นชุนฟาง หลิวกง… ทุกคนอยู่ในหมอกนั้น ยิ้มให้เขา โบกมือเรียกเขา
"หลูเกอ กลับมาเถิด… แม่ทำตีนหมูเค็มรออยู่"
"จั่วจือ…"
เสียงเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วล่อ หากหลูหลินพยักหน้า เขาย่อมสามารถย้อนกลับไปสู่อดีตได้อีกครั้ง
จิตใจของหลูหลินสั่นคลอน แต่เขามิได้หยุดฝีเท้า
"วิถีของข้า คือการนิยาม"
"ข้าจะนิยามว่า อะไรคืออดีต อะไรคือปัจจุบัน อะไรคืออนาคต!"
"อดีต คือตราประทับที่จารึกในใจ คือพลังแห่งการก้าวไปข้างหน้า มิใช่พันธนาการ!"
"ปัจจุบัน คือการต่อสู้ดิ้นรน คือโอกาสแห่งการเปลี่ยนแปลงชะตากรรม!"
"อนาคต คือความหวังและสิ่งที่ยังไม่รู้ คือหนทางที่ต้องใช้สองมือลงมือสร้างสรรค์!"
หลูหลินลืมตาขึ้น ดวงตาประหลาดทั้งสองหมุนวนด้วยแสงสี่สี ดูดกลืนหมอกทั้งปวงรอบกายเข้าไปสิ้น
หมอกจางหายไป ปรากฏเบื้องหน้าหลูหลินคือท้องฟ้าดวงดาวที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าเดิม
เบื้องลึกแห่งดวงดาว ประตูหินลำดับที่สองลอยนิ่งอยู่ ผิวประตูจารึกอักษร 'วิถี'
เขาผ่านการทดสอบขั้นแรกคือ 'จิต' มาแล้ว
หลูหลินมิได้พำนักแม้แต่วินาทีเดียว มุดมุ่งตรงไปยังประตูหินอักษร 'วิถี' ลำดับที่สอง
ชั่วขณะที่ก้าวเข้าประตู ทัศนียภาพดวงดาวรอบด้านก็แตกสลายราบคาบ
หลูหลินพบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลาง 'มหาสมุทร' ไร้ขอบเขต
แต่มหาสมุทรนั้นไร้น้ำ
หากแต่เป็นสายแสงนับไม่ถ้วน ไหลบ่าเชี่ยวกราดไม่หยุดหย่อน
สายแสงแต่ละสายแสดงสีสันและรูปลักษณ์ต่างกันออกไป
บ้างอ่อนหวานดุจหยก แผ่กลิ่นอายแห่ง 'เมตตา' และ 'ศีลธรรม'
บ้างเงียบสงบไร้การกระทำ แสดงออกซึ่ง 'วิถีธรรมชาติย่อมดำเนินไปตามธรรมชาติ'
บ้างเข้มงวดโหดเด็ดขาด เปี่ยมด้วย 'ความไม่ให้อภัย' และ 'กฎเกณฑ์'