ในห้องลับหินดำใต้พิภพ
เจ้าจิ้นพิงพาราบรื่นอยู่บนบัลลังก์หิน ภาพในกระจกน้ำได้เปลี่ยนไปยังที่ราบรกร้างตะวันออกแล้ว
จ้องมองความหวั่นไหวของทะเลเลือดและห้วงเหว
“ตอปลากัดเบ็ดแล้ว”
“รบกันเถอะ ฆ่ากันเถอะ”
“เอารากฐานของพวกเจ้ามาล้างกันให้หมดสิ้น”
“เมื่อพวกเจ้ารบกันจนเจ็บตัวทั้งสองฝ่าย.....”
“แผ่นดินใหญ่แห่งนี้ ก็ถึงเวลาเปลี่ยนเจ้าของเสียที”
............
เขตแดนต่อของที่ราบรกร้างตะวันออก
แสงจันทร์สีเลือดถูกหมอกพิษเคร่าขรุขระบังจอง หน้าซอกหินเต็มไปด้วยความพังพินาศ
บารอนตระกูลเลือดคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น นิ้วมือซ้ายทั้งห้าโค้งงอประดุจตะขอ ทิ่มลงทรวงของแกสซองอาหารศพเบื้องหน้าอย่างแรงกล้า เลือดข้นสีดำเขียวพุ่งกระเซ็น บารอนออกแรงกะทันหัน ดึงหัวใจเน่าเหม็นที่ยังเต้นถี่ ๆ นั้นออกมาทั้งเป็น นิ้วทั้งห้าบีบกระชับ หัวใจระเบิดแตกสลายในทันที
แกสซองอีกตัวกัดติดต้นขาของเขา เขี้ยวพิษฝังลึกเข้าไปในเนื้อ
บารอนชักดาบกระดูกจากเอวด้วยหลังมือ ฟันเพียงหนึ่งทีขาดศีรษะครึ่งหนึ่งของแกสซองขาด แล้วเหวี่ยงร่างมันกระเด็นไปด้วยชะงูกเท้า
เขาหอบหายใจ แล่นเร้าจนหน้าอกขยับแรง จ้องตรึงแผ่นหินดำเบื้องลึกในซอกหินที่แผ่รัศมีแห่งลำดับชั้นสูงส่งออกมา
แผ่นหินหยาบช้า!
หากได้มันมาไว้ในมือ เกียรติคุณเช่นนี้ย่อมพอที่จะไต่ขั้น!
ย่อมหลุดพ้นจากหน้าที่ลาดตระเวนชายแดนอันน่าเกลียดนี้ และก้าวเข้าสู่ผู้อาวุโสแกนกลางแห่งทะเลเลือด!
บารอนยื่นมือขวาออกไปอย่างละโมบ เพิ่งจะแตะแผ่นหินดำเพียงผิว
ดวงจันทร์กลมสีชาดเบื้องบนถูกกลืนมอดในชั่วขณะ
ฉายทับร่างของทะเลเลือดไร้ขอบเขตตบลงมา บังจองนภาสวรรค์ได้ทั้งมวล
สิทธิ์อำนาจสะพรึงกลัวเททิ้งลง ความประสงค์ของลิลิธ บรรพชนแห่งตระกูลเลือด ลงมาถึง