แดนราตรีนิรันดร์ ลึกลงไปใต้เปลือกแผ่นดินสามหมื่นจั้ง
ภายในถ้ำใต้ดินกว้างใหญ่ที่อยู่ลึกในห้องลับ ผู้ทำลายเงาขั้นต้นราวสี่ร้อยนายคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ชั้นเขาสีเทาดำปกคลุมร่างกายของพวกเขา จังหวะการหายใจกลมกลืนกับคลื่นเงามืดโดยรอบอย่างสมบูรณ์แบบ
เจ้าจิ้นนั่งบนแท่นหินที่สูงส่ง ก้มมองกองทัพนักลอบสังหารที่เพิ่งก่อตัวขึ้นใหม่
“ทะเลเลือดและห้วงเหวแห่งที่ราบรกร้างตะวันออกถูกทำลายยับเยินแล้ว” เจ้าจิ้นเอ่ย เสียงดังก้องไปทั่วถ้ำใต้ดินอันว่างเปล่า
“ลิลิธและฟาบูตีถูกตรึงอยู่กลางสมรภูมิ ชนเลือดชั้นสูงและเหล่ามารตายเจ็บกว่าครึ่ง”
“แต่ยังไม่พอ”
“กางแหให้กว้างออกไปอีก ทุกคนแยกย้ายกันไป แตกหน่วยใหญ่เป็นหน่วยเล็ก ลอบเข้าไปยังชายขอบสมรภูมิที่ราบรกร้างตะวันออกและทุ่งน้ำแข็งขั้วเหนือสุด เลือกเฉพาะผู้สืบเชื้อสายเทพชั้นสูงที่บาดเจ็บสาหัสลงมือ ขุดคุ้ยเอาคุณลักษณะออกมา แล้วนำกลับมา”
ผู้ทำลายเงามืดนับร้อยโขกศีรษะพร้อมกัน ชั่วขณะถัดมา เงามืดในถ้ำใต้ดินคลุ้งคลั่ง ร่างหลายร้อยสายหายวับไปจากที่ว่าง ลอดผ่านรอยแยกของสายธารพลังแผ่นดิน ล่องหนสู่ทุกทิศของมหาทวีป
ถ้ำใต้ดินกลับคืนสู่ความเงียบงัน
เจ้าจิ้นหมุนตัวกลับ เดินกลับเข้าห้องลับ
กระจกน้ำลอยอยู่กลางอากาศ ภาพบนผิวกระจกเปลี่ยนแปลงไม่หยุด
ดาบยักษ์รุ่งอรุณและสายฟ้าแห่งธรรมชาติทางแดนเหนือสุด หอกสีเลือดและเปลวพิษห้วงเหวทางตะวันออก
เทพโบราณทั้งสี่ได้ลงสู่กระดานแล้ว
เหลืออีกสี่
เจ้าจิ้นเหยียดนิ้วออกไป แตะยังตำแหน่งขั้วใต้บนกระจกน้ำ
“อังเกิร์ลไวด์ มังกรแห่งจินตนิมิต”
นิ้วเลื่อนขึ้นเหนือไปตามกระจกน้ำ หยุดยังตำแหน่งกลุ่มภูเขาไฟทางใต้
“เกรย์กาลิส บรรพชนอมตะนกฟีนิกซ์”
เทพแท้สององค์แห่งลำดับชั้น 0นี้ อาณาเขตติดต่อกันสนิท ปลายสุดห้วงสมุทรขั้วใต้คือแถบภูเขาไฟร้อนที่ทอดยาวไม่สิ้นสุดทางใต้
“อังเกิร์ลไวด์ฝันถึงแต่การเปลี่ยนสิ่งสร้างเลื่อนลอยของประเสริฐราชานั้นให้กลายเป็นของจริง เกรย์กาลิสก็นั่งหมกมายในปากภูเขาไฟทั้งวัน เพ้อฝันจะครอบครองอำนาจสิทธิ์แห่งยมโลก แล้วได้อมตะอย่างแท้จริง”