“พวกเจ้า...เข้าใจผิดในเรื่องหนึ่ง” “มนุษย์” เอ่ยขึ้นอย่างเงียบสงบ
“ข้าเป็นเพียง ‘อนาคตที่ไม่อาจมีอยู่ได้’ มาแต่แรก”
“พวกเจ้าจะตัดเหตุปัจจัยของสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริงได้อย่างไรกัน?”
เสียงพูดจบลง!
แคร่ก!
คมดาบไร้รูปที่ถูกกำไว้ในมือ แตกสลายเป็นเสี่ยว ๆ!
พลังตอบโต้สยองได้ไหลย้อนกลับไปตามเส้นเหตุปัจจัยอันสลักเลือนนั้น ซึมซ่าสเข้าสู่ร่างของมนุษย์ตายยอมตายผู้ก่อพิธี!
“ไม่! เป็นไปไม่ได้!”
วิญญาณของมนุษย์ตายยอมตายฝืนทานพลังตอบโต้นั้นได้ไม่ถึงลมหายใจเดียว ก็แตกสลายไปต่อหน้าต่อตา!
ร่างทั้งร่างล้มลงอย่างแข็งคา ชีวิตขาดสะบั้นสิ้นเชิง
แต่พร้อมกันนั้น ร่างของ “มนุษย์” ก็เริ่มกลายเป็นโปร่งแสง ราวภาพมายา
แผลที่คมดาบแห่งเหตุปัจจัยแทงทะลุหว่างคิ้ว ทิ้งรอยแตกสีดำสนิทลึกที่ไม่มีวันสมานได้อีก ไอความว่างเปล่าเป็นสายเส้นเล็ก ๆ ยังคงไหลรั่วออกจากรอยแตกนั้นไม่หยุด
แม้รับศรตาขมังนั้นไว้ได้ แต่ตนเองก็ได้รับบาดแผลที่โรยราไม่อาจย้อนคืน
“เจ้า...” หลูหลินตั้งใจจะก้าวเข้าไป กลับพบว่าร่างตนถูกพลังไร้รูปคุมขังเอาไว้ ขยับแม้เสี้ยวเนื้อเสี้ยวตัวก็มิอาจ
“มนุษย์” หันศีรษะกลับมามองหลูหลินหนึ่งครา ดวงตาเย็นชานั้นกลับสาดทอดสายตาที่ครือครึ้มด้วยอารมณ์ร้อยพัน
“อย่าขยับ”
“ข้ากำลังจะเริ่มแล้ว”
เริ่มอะไรกัน?
มิทันหลูหลินจะได้ถาม เสี้ยววินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างของ “มนุษย์” ก็แตกสลายกลายเป็นประกายแสงระยิบระยับนับร้อยล้าน
ดั่งครั้งที่เคยดำดิ่งเข้าสู่ทะเลญาณของหลูหลินในวันวาน ประกายแสงเหล่านั้นรวมกันเป็นสายธารมหึมา พุ่งดื่นลงสู่ขมับของหลูหลินอีกครั้ง!