ทำไมกัน?
หลูหลินขมวดคิ้วแน่น ในสมองไม่หยุดหย่อนที่จะคำนวณพลิกแพลง
โครงสร้างกำหนดหน้าที่ โครงสร้างไม่ผิด วงจรพลังงานก็ไม่มีปัญหา แล้วเป็นเพราะอะไรกันแน่?
เข้าใจแล้ว.....
คือ "สัญชาตญาณ"!
คือแรงปรารถนาดั้งเดิมที่สุด ซึ่งขับเคลื่อนกิจกรรมของสิ่งมีชีวิต
สิ่งนี้มิใช่การกองโครงสร้างเรียบง่าย และมิใช่การเปลี่ยนถ่ายพลังงานจะสามารถสร้างขึ้นได้
มันต้องการ "เชื้อไฟ"
เชื้อไฟที่มาจากวิญญาณ!
หลูหลินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เขาอย่างระมัดระวัง แยกพลังเล็กน้อยที่ไม่นับประมาณออกจากแก่นกำลังวิญญาณของตน
พลังนี้มิใช่พลังวิญญาณ หากแต่เป็นสิ่งที่แท้จริงยิ่งกว่า คือรอยประทับแห่ง "ชีวิต" โดยแท้
นี่คือ "แก่นชีวิต"!
เขาหยดแก่นชีวิตเล็กน้อยลงไปในประสาทปมที่ศีรษะของผีเสื้อกลางคืนอย่างเบามือ
ฮึม!
ร่างของผีเสื้อกลางคืนสั่นสะท้าน!
ดวงตาประสานที่เคยมัวหมองไร้แสง ในตอนนี้กลับส่องประกายแสงจาง ๆ ขึ้นมา!
ปีกที่แข็งทื่อ เริ่มสั่นไหวเบา ๆ ด้วยความถี่อันสูงลิ่ว
"ฮือ"
มีชีวิตแล้ว!
มิใช่เพียงหุ่นเชิดอีกต่อไป หากคือสิ่งมีชีวิตที่แท้จริง ผู้มีสัญชาตญาณแห่งชีวิต!
"ขั้นที่สอง ผ่าน"
"เจ้าได้สัมผัสถึงความลับแห่งเปลวไฟแห่งชีวิตแล้ว"
"แต่จงจำไว้ ชีวิตยิ่งซับซ้อนเท่าใด แก่นชีวิตที่ต้องใช้ในการให้กำเนิดย่อมมหาศาลยิ่งขึ้นเท่านั้น"
"จงระวังตัวไว้"
หลูหลินรู้สึกเย็นวาบในใจ
เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า เพียงแยกแก่นชีวิตเล็กน้อยออกมาเท่านั้น อายุขัยของตนก็ถูกตัดขาดไปหนึ่งช่วง
ความรู้สึกนี้ เช่นเดียวกับราคาที่ต้องจ่ายเมื่อเร่งเร้าอำนาจแห่งกาลเวลาโดยสิ้นเชิง!