หลูหลินรับรู้สายตาของผู้อาวุโสชางฉง จึงพยักหน้าให้เบา ๆ เป็นเครื่องตอบรับ พอใจคิด ร่างธรรมแห่งปฐมกาลหยวนชูนับหมื่นจั้งก็กลายเป็นเลือดลมคว้านย้อนกลับเข้าสู่ร่าง ซ่อนเร้นอยู่ภายใน
ม่านพลังกั้นสัมบูรณ์หุบลง
เมื่อหันศีรษะกลับมา มองดูผู้อาวุโสชางฉงที่เต็มหน้าด้วยความห่วงใย แล้วแหงนมองอริยเต๋าเหลยชาที่เดินเข้ามา
“ท่านอาจารย์ ท่านปู่เหลยชา”
“การชำระการชำระล้างยิ่งใหญ่อาจเร็วกว่าที่พวกเราคิดนัก อารมณ์ของเจตจำนงจักรวาลหนักแน่นขึ้นทุกขณะ!”
ผู้อาวุโสชางฉงและอริยเต๋าเหลยชาเมื่อได้ยิน รูม่านตาหดกริบทันที
เมื่อไปถึงขอบเขตเช่นพวกเขา ย่อมเข้าใจน้ำหนักที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังถ้อยคำนี้
แผ่นฟ้าแผ่นดินไร้เมตตา จึงจะเป็นธรรมโดยแท้ ไร้ซึ่งลำเอียง
ครั้นเจตจำนงจักรวาลเกิดอารมณ์ เกิดใจเอนเอียงขึ้นมา ย่อมหมายความว่ามันไม่ใช่อีกต่อไปซึ่งสรรพกฎอันสูงส่งเหนือสิ่งใด หากแต่กลายเป็นสิ่งมหึมาที่มีจิตสำนึกของตนเอง!
การที่มันประทานกฎลงมาชำระล้าง มิได้เพื่อหล่อหลอมผู้แข่งกรรม หากเพื่อประทับตราลงบนฐานวิชาของผู้บำเพ็ญชั้นนำทั้งปวง!
ยิ่งคิดยิ่งพรั่นพรึง
จอมยุทธ์มหึมาสามสิบหกตนบนบัลลังก์แห่งเผ่ามนุษย์ ผู้ใดเล่าที่ไม่เคยผ่านการชำระล้างด้วยกฎมาก่อน?
ผู้ใดเล่าที่ไม่เคยหยิบยืมพลังแก่นแท้ของพันโลกมหึมา?
หากเจตจำนงจักรวาลมีใจร้ายลวงลับเป็นความจริง ระดับแนวหน้าผู้กุมกำลังของเผ่ามนุษย์ทั้งผืน มิได้ถูกคลุกด้วยโซ่ตรวนมานานแสนนานแล้วหรือ?
อริยเต๋าเหลยชารู้สึกขนหัวลุกซู่ขึ้นทั้งสันหลัง เมื่อหันไปมองหลูหลิน จึงได้เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดคราก่อนคนหนุ่มนี้จึงสังหารดอกบัวทองที่ประดับไปทั่วแผ่นฟ้าจนแหลกสลาย
ผู้อาวุโสชางฉงเอื้อมมือตบบ่าหลูหลินเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น