รุ่งเช้าวันถัดมา
ที่ค่ายทหารใหม่ ภายในเต็นท์ อู๋หมางตื่นขึ้นจากอาการเมาค้าง ศีรษะปวดจะแตก
เดิมทีเขาก็หม่นหมองใจวุ่นวายเพราะเรื่องการรับตำแหน่งของหลูหลินอยู่แล้ว บวกกับเรื่องหนักใจสารพัดอย่าง หากไม่ดื่มเหล้าเสียหน่อย อู๋หมางแม้แต่จะหลับลงก็ยากยิ่ง
ก่อนที่อู๋หมางจะทันได้สติ บ่าวคนสนิทคนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา
"รอ...รองแม่ทัพ มีคนมารอพบท่านอยู่นอกค่าย"
"ใครน่ะ! แค่เช้ามืดแค่นี้ น่ารำคาญชะมัด!" อู๋หมางตะโกนด้วยความหงุดหงิด
"ท่านบอกว่า...บอกว่าเป็นผู้จัดการของโรงพนันจวี้เป่าทางทิศตะวันตกของเมือง..."
พอได้ยินดังนั้น ฤทธิ์เหล้าของอู๋หมางสลายไปเกือบหมด ใบหน้าซีดเผือด
แย่แล้ว ทำไมถึงตามมาถึงที่ได้!
ไม่ใช่บอกกันว่าให้ผ่อนผันออกไปอีกหลายเดือนหรอกหรือ?
...........
ชั่วยามหนึ่งผ่านไป
ที่เมืองเหลียงโจว ตึกจุ้ยเซียน
ในห้องส่วนตัวชั้นสอง ริมหน้าต่าง เชียนทงจิบชาอย่างใจเย็น รอคอยการมาของอู๋หมางด้วยความอดทน
ยกเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู
"เข้ามา" เชียนทงเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
ประตูถูกเปิดออก รองแม่ทัพแห่งกองทหารใหม่อู๋หมางก้าวเข้ามา เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้อย่างเชียนทง เขาชักหลบสายตา สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
"ท่าน...ท่านผู้จัดการเชียน" อู๋หมางฝืนยิ้ม ยืนอยู่ที่ประตู
เชียนทงวางถ้วยชาลง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นชำเลืองมองเขาหนึ่งครั้ง พลางสะบัดหน้าไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"รองแม่ทัพรองอู่ ยืนทำอะไรล่ะ นั่งสิ"
อู๋หมางกลืนน้ำลายลงคอ นั่งลงอย่างฝืดเครือ ก้นแทบไม่กล้าแตะพื้นเก้าอี้เต็มที่
เชียนทงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
"รองแม่ทัพรองอู่ เงินห้าพันนิ้วมือสองของโรงพนันจวี้เป่า คิดจะใช้เมื่อไหร่?"
มาแล้ว!
หัวใจอู๋หมางสั่นไหว
"ท่านผู้จัดการเชียน ท่านดู...ขอผ่อนผันออกไปอีกไม่กี่วันได้หรือไม่ ทางกองทหาร...ทางกองทหารช่วงนี้มือเปล่าเต็มทีจริง ๆ"